μαλλιά μακριά λευκά
κάποτε μάζευε τις στάλες της βροχής
στις στάχτες τις απίθωνε,
τα 'λουζε και τα χτένιζε
τις νύχτες με φεγγάρι
τώρα σ' ωραίο κότσο τα 'χει μαζεμένα
και φορά μαύρο μαντήλι
με κοιτάζει
μάτια γαλάζια, πρόσωπο λευκό
εκείνη η παλιά της αρχοντιά
ακόμα φέγγει στο καλωσυνάτο πρόσωπο
στέκει αντίκρυ κι όλο με κοιτάζει
μίλα, γιαγιά μου,
πες μου κι άλλο παραμύθι
εκείνη μόνο μου χαμογελά
και ξεμακραίνει
τ' όνειρο τέλειωσε
