(της γιαγιάς)

 αυτός ο ξαφνικός αγέρας
κάτι θα φέρει
μία ψυχή γυρίζει εκεί έξω
ακόμα πεινασμένη

κι η σιωπή...
αχ η σιωπή!
κακά μαντάτα θα 'χουμε

ημέρα 99η

στην άκρη των ματιών σου
απόψε έχω σκαλώσει
λύγισα λίγο το κορμί
να βυθιστώ
μα βρέθηκα σε πόρτα σκοτεινή
στην εκκλησιά σου
παράθυρο ανοιχτό
το σώμα πίσω απ΄το πουκάμισο
άναψα όλα τα κεριά
για να με κάψεις

ημέρα 98η

εκείνες οι μικρές πληγές
που αδιάφορα αφήσαμε
στη λήθη να χαθούν,
χρειάζονταν το ξέφτισμα του χρόνου
για να γίνουν
μεγάλες και σπουδαίες

με τα καινούρια μάτια πια
μοιάζουν οικείες
πιο πολύ από ποτέ