παιδική λαχτάρα

μου λείπουν
οι αλάνες που παίζαμε μικροί,
εκείνα τα μικρά σπιτάκια
με τις εσωτερικές αυλές
και τις ατέλειωτες κρυψώνες,
οι φίλοι απ' το σχολείο,
που δίναμε λαχανιασμένα ραντεβού κάτω στο δρόμο
μετά το μεσημεριανό μας διάβασμα
κι όλο ξεχνιόμαστε κι ερχότανε πάντα νωρίς της νύχτας το σκοτάδι,
η μάνα μου,
που έβγαινε στα σοκάκια για να με φωνάξει,
ενώ εγώ, ακόμα μέσα στο παιχνίδι,  δυνατά της απαντούσα 
"λίγο ακόμα! λίγο ακόμα!"

απολογισμοί

στολίσαμε το δέντρο μας και φέτος, 
τραβήξαμε τις βάρκες στη στεριά, 
κρύψαμε τα πορτοκαλιά σωσίβια 
και τις ψυχές που χάθηκαν στο κύμα, 
βάλαμε τα καλά μας 
και βγήκαμε για βόλτα στην Ερμού. 
στων φαναριών τη διάβαση,
στο δρόμο, 
μας πέρασε ένας σκύλος. 
ήρθε και στάθηκε μπροστά 
σε μια βιτρίνα που 'χε κατεβασμένα τα ρολά. 
καθίσαμε λίγο πιο κει, 
ήπιαμε τσάι,
κοιτάξαμε από ψηλά 
τα χέρια τ' απλωμένα των περαστικών, 
χορτάσαμε υποσχέσεις και χαμόγελα εξουσίας. 
ώρα πολλή
μείναμε ακίνητοι με πρόσωπα χωμένα μες τη λάσπη.
μύρισε πάλι θάλασσα
και φύκια είχαν μπλεχτεί στα όμορφα μαλλιά σου. 
υψώσαμε σημαίες 
κι ανάψαμε κεριά για τα μνημόσυνα του κόσμου. 
ύστερα, 
βάλαμε τα γέλια με τα χάλια μας 
κι όλο σκεφτόμαστε
πόσες μας μένουν μέρες για τη σύνταξη.
στο γυρισμό
την πόρτα πίσω κλείσαμε, 
στον καναπέ ξαπλώσαμε, 
τον έρωτα μονάχοι συναντήσαμε.
κάπου εκεί,
χρωματιστά λαμπάκια μας θυμίσανε 
πως τίποτα, 
τίποτα στη ζωή μας πια 
δεν έχει σημασία.
ετούτα τα Χριστούγεννα της θλίψης, 
της ανημποριάς 
και της απελπισίας,
ο Aι-Βασίλης μας δεν ήρθε,
δεν θα έρθει.
στο λέω,
μην τον περιμένεις.