η λιακάδα

το δικό μας καλοκαίρι
μοιάζει να είναι ακόμα μακριά.
μάθαμε πια στη συννεφιά
και στην ατέλειωτη ψιχάλα
φοράμε ψάθινα καπέλα.
δε μας νοιάζει.

ξυπόλητοι μέσα στις σκιές,
το μόνο που δεν έχουμε ξεχάσει,
είναι ο ένας τον άλλονε στα μάτια να κοιτάζει.
εκεί βρίσκουμε πάντα
ατέλειωτη λιακάδα.

copy love

πώς να κοπιάρεις την αγάπη;
χρόνια πολλά την αντιγράφω,
χαμογελώ και λέω πως έγινε δική μου,
μα εκείνη πάντα μου γλιστρά
και μένω μ' άδεια χέρια

πορτρέτα

όλοι οι νέκροι μας συγγενείς,
καθισμένοι στο τραπέζι,
χαμογελούν πίσω απ' τα κάδρα.
τρέχει ανάμεσα στα πόδια τους,
με την ουρά να ανεμίζει,
ο πιο πιστός μας σκύλος,
μακαρίτης
και γαβγίζει.

έτσι θα γίνουμε άραγε κι εμείς;
πορτρέτα αγαπημένα
σε ξύλινες κορνίζες;
ή μήπως θα χαθούμε οριστικά
σαν τις θαμπές εικόνες άγνωστων
που πια κανείς δεν τους θυμάται;