ημέρα 91η

έβαλα το φόβο μου για ύπνο,
απόψε,
λέω στον εαυτό μου,
θα μείνουμε οι δυο μας.

να δούμε ποιος θ' αντέξει

ημέρα 90η

αδιάφθορη χαμογελούσε
κι είχε τα δυο της μαύρα μάτια σκαλωμένα
στα πόδια των περαστικών
που δρόμο ανοίγαν μες στο πλήθος κι όλο έφευγαν.
αγκάλιαζε τη γάμπα του σφιχτά,
στο στόμα της ρουφούσε σιγανά
το γλειφιτζούρι.
εκείνος έσκυβε συχνά,
κάτι της έλεγε.
τον άκουγε προσεκτικά,
το βλέμμα της κατέβαζε απαλά
κι έμοιαζε σίγουρη.
στη στάση την επόμενη τους έχασα.
κατέβηκαν, θαρρώ,
σε Νέο Κόσμο.

ημέρα 89η

Μου 'λεγε κάποτε η γιαγιά
μικρός σαν έπαιζα στον κήπο:
Κοίτα η γάτα πώς πηδά πάνω απ' το φράχτη
για να 'ρθει εδώ κοντά μου!
Τι κι αν την πόρτα της αυλής
αφήνω ανοιχτή,
εκείνη ξέρει το δικό της δρόμο.
Έτσι είναι.
Καθένας και ο τρόπος του.
Μην το ξεχνάς ποτέ σου.

Χρόνια πολλά περάσαν από τότε
κι εγώ κουράστηκα, γιαγιά.
Λέω να δοκιμάσω πια
τη σιγουριά της πόρτας.