ο θάνατος

έρχεται απρόσκλητος
τα ίχνη μας να σβήσει
ξοπίσω ακολουθώντας
τις ατέλειωτες πεζοπορίες,
στέκει  συχνά εκεί στο πλάι
στα καταφύγια πολέμου
ή και καταμεσής του δρόμου,
αγενής,
με του τρελού του σκοπευτή
τις σφαίρες αγκαλιά

έρχεται πάντοτε γλυκά
αφού μας έχει νανουρίσει
της θάλασσας το κύμα το βαθύ,
παραμονεύει σε αμπάρια σφαλιστά
ή  είναι εποχούμενος
στις λαμαρίνες που έχουμε κρυφτεί
με τη σφραγίδα "απελπισμένος"
στης ζωής το διαβατήριο

όλοι οι υπόλοιποι εμείς
την τύχη μας
ανυποψίαστοι
αγνοούμε

προσκυνητές

να τα ξεχάσεις
τα καλοκαίρια που αγαπούσες

την άμμο έσκαψαν προσκυνητές
δεν έχει κουβαδάκια και παιχνίδια
μόνο μεγάλα μάτια
που ψάχνουν μέσα στους αφρούς
μέσα τα κύματα

να τα ξεχάσεις
τα καλοκαίρια που αγαπούσες