οι μνήμες και η λήθη

παρέδωσα στις μνήμες τη ζωή μου
κι εκείνες μ' απαρνήθηκαν

δεν βρήκαν αρκετά τα όσα έζησα

στη λήθη με πετάξαν

η κούκλα

βρήκα μια κούκλα πεταμένη μες τις λάσπες, 
μία από αυτές που κάποτε στολίζαν τις βιτρίνες....

την πήρα τρυφερά αγκαλιά, 
την έφερα στο σπίτι, 
την ξάπλωσα χάμω στο πάτωμα, 
την έπλυνα, 
την άφησα επάνω στην πετσέτα να στεγνώσει... 
μόλις την είδα πως συνήλθε λίγο, 
κουβέντα πιάσαμε μαζί... 

μ' αγχώνουνε τα βράδια 
που 'ρχονται σιωπηλά σαν δύσει ο ήλιος, 
μοιάζουν με ξεχασμένη ομορφιά 
που την χαράξανε ξυράφια οι ρυτίδες...

τα λέμε λίγο με τα παράθυρα ανοιχτά 
κι ύστερα, 
πιο ανάλαφροι κι οι δυο, 
πλαγιάζουμε αγκαλιά και ξενυχτάμε...

μας βρίσκει ασάλευτους σαν έρθει το πρωί, 
θαρρώ όλο και πιο πολύ της μοιάζω...

αναμονή

έψαχνε τις γωνιές
κι εκείνες τις μικρές πρασιές
που φύτρωσε το νέο χορτάρι.
έχωνε τα πόδια και τα νύχια του
βαθιά μέσα στο χώμα
κι όλο μύριζε.
στον ουρανό πετούσε ένα αεροπλάνο.
ήταν πολύ ψηλά.
ανάβαν τα φωτάκια.
η άνοιξη είχε έρθει.

όχι για κείνον.
όχι ακόμα.

σπέρματα

κι όμως,
ανθίζουνε λουλούδια στα φτερά μου
κι ας περπατώ μες τα θολά
νερά του υπονόμου
και μια γαζέλα
όμορφη
λεπτή
επάνω απ' τα σκουπίδια με κοιτάζει,

στο δάσος
που εκάψαμε μαζί
τρέχει ένας λύκος
κι από τα μάτια του
φυτρώσανε ξανά
χιλιάδες σπόροι
που έπεσαν στη γη,

στης πόλης μας τον ουρανό
μες στο σκοτάδι
κάνουνε βόλτα
φάλαινες γαλάζιες,

οι ανάσες του αλόγου σου
γινήκαν πεταλούδες
και είδα σύννεφα πυκνά
να βγαίνουν απ' την ράχη
ενός μικρού ελέφαντα
που χάθηκε στη θάλασσα
τρέχοντας να κρυφτεί...

παιδική λαχτάρα

μου λείπουν
οι αλάνες που παίζαμε μικροί,
εκείνα τα μικρά σπιτάκια
με τις εσωτερικές αυλές
και τις ατέλειωτες κρυψώνες,
οι φίλοι απ' το σχολείο,
που δίναμε λαχανιασμένα ραντεβού κάτω στο δρόμο
μετά το μεσημεριανό μας διάβασμα
κι όλο ξεχνιόμαστε κι ερχότανε πάντα νωρίς της νύχτας το σκοτάδι,
η μάνα μου,
που έβγαινε στα σοκάκια για να με φωνάξει,
ενώ εγώ, ακόμα μέσα στο παιχνίδι,  δυνατά της απαντούσα 
"λίγο ακόμα! λίγο ακόμα!"

απολογισμοί

στολίσαμε το δέντρο μας και φέτος, 
τραβήξαμε τις βάρκες στη στεριά, 
κρύψαμε τα πορτοκαλιά σωσίβια 
και τις ψυχές που χάθηκαν στο κύμα, 
βάλαμε τα καλά μας 
και βγήκαμε για βόλτα στην Ερμού. 
στων φαναριών τη διάβαση,
στο δρόμο, 
μας πέρασε ένας σκύλος. 
ήρθε και στάθηκε μπροστά 
σε μια βιτρίνα που 'χε κατεβασμένα τα ρολά. 
καθίσαμε λίγο πιο κει, 
ήπιαμε τσάι,
κοιτάξαμε από ψηλά 
τα χέρια τ' απλωμένα των περαστικών, 
χορτάσαμε υποσχέσεις και χαμόγελα εξουσίας. 
ώρα πολλή
μείναμε ακίνητοι με πρόσωπα χωμένα μες τη λάσπη.
μύρισε πάλι θάλασσα
και φύκια είχαν μπλεχτεί στα όμορφα μαλλιά σου. 
υψώσαμε σημαίες 
κι ανάψαμε κεριά για τα μνημόσυνα του κόσμου. 
ύστερα, 
βάλαμε τα γέλια με τα χάλια μας 
κι όλο σκεφτόμαστε
πόσες μας μένουν μέρες για τη σύνταξη.
στο γυρισμό
την πόρτα πίσω κλείσαμε, 
στον καναπέ ξαπλώσαμε, 
τον έρωτα μονάχοι συναντήσαμε.
κάπου εκεί,
χρωματιστά λαμπάκια μας θυμίσανε 
πως τίποτα, 
τίποτα στη ζωή μας πια 
δεν έχει σημασία.
ετούτα τα Χριστούγεννα της θλίψης, 
της ανημποριάς 
και της απελπισίας,
ο Aι-Βασίλης μας δεν ήρθε,
δεν θα έρθει.
στο λέω,
μην τον περιμένεις.