ημέρα 32η

θα βρω,
θα βρω έναν τρόπο για να φτάσω σε σένα
και τότε εσύ,
εσύ θα μου πεις
ότι ήμουν πάντα εκεί...

ημέρα 31η

είναι μέρες
που απλώς έρχεσαι
και κάθεσαι κοντά μου

δε μιλάς
μοναχά με κοιτάζεις

κι εγώ δε θυμώνω πια
κι εγώ δεν κλαίω πια
σ' αφήνω να μείνεις
σ' αφήνω να με στοιχειώσεις

δε φοβάμαι πια
την απουσία σου

ημέρα 30η

πάντα η καρδιά
πιο βιαστική
απ' το μυαλό

γλιστρούν τα λόγια
από το στόμα,
πέφτουν χάμω

πλημμύρισε
το σ' αγαπώ
το δρόμο

ημέρα 29η

το πρόσωπό σου
ανάσα καλοκαιρινή
σε ανοιξιάτικο τοπίο
αφημένη αφηρημένη.
μοιάζει ο χρόνος
να 'χει αποπλανηθεί
απ΄το λευκό που φέγγει στο λαιμό σου.
γοργοί οι χτύποι,
μέσα στο στήθος μιαν αξέχαστη στιγμή
πανηγυρίζουν
και την ασπρόμαυρη ζωή
με ένα φίλτρο μαγικό τη ζωντανεύουν.

και σ' αγναντεύω να 'ρχεσαι...

μυριάδες κύκνοι κατακλύζουν τη βροχή,
μυριάδες πούπουλα μωβιά
ζεσταίνουν την καρδιά μου...

ημέρα 28η

αργά μεσ' το σκοτάδι,
ένα μπαλόνι που έγινε μωβ,
έφερε έρωτα και φως
στην αγκαλιά μου.
τώρα οι λέξεις μου υγρές
γλιστράνε πάνω στα σεντόνια
κι οι ανάσες σου ζεστές
με συντροφεύουν δίχως λόγια.
παίρνεις τους πόθους, την ελπίδα
κι ένα όνειρο
και με τη γλύκα ενός κορμιού
τα ζωντανεύεις.
δεν είμαι εγώ, δεν είσαι εσύ,
δεν είν' κανείς μας,
είμαστε όλοι μιας αυγής
δειλές ακτίνες,
που βιαστικές τον ήλιο θέλουν
ν' ανατέλλουν.

ημέρα 27η

γιατί θα πρέπει να κοιτάζω χαμηλά
κάθε φορά που ανακαλύπτω την ομορφιά
πάνω στο σώμα σου;
μήπως το πώς πατάς στη γη
έχει τόσο μεγάλη σημασία;

...με τα πόδια

αυτό το μέρος του είναι σου
το αγαπάω πιότερο από τ' άλλα

ημέρα 26η

με ρώτησες εάν μπορείς
ένα απ' τα τσιγάρα σου να στρίψεις
και να το καπνίσεις στην κρεβατοκάμαρα

σου είπα ναι

πού να το φανταζόμουν
πως μετά τον έρωτά μας
θ' άφηνες πίσω μόνο στάχτες
κι άλλο τσιγάρο θ' άναβες
αλλού

ημέρα 25η

ξεχασμένη η πανσέληνος
μήνας Μάρτης

ντυμένες οι ψυχές και τα κορμιά
δεν έχουν βγει ακόμα βόλτα οι καημοί
δεν βγήκανε σεργιάνι οι επιθυμίες

το καλοκαίρι μακριά
η άνοιξη κρυμμένη

πού να ΄βρεις το κουράγιο
να κοιτάξεις ουρανό;

ημέρα 24η

είναι τα φώτα στο δωμάτιο αναμμένα
χωρίς εσένα

δώσε μου τις στιγμές μας όλες πίσω
δώσε μου
κι άσε με βουβό
στο παρελθόν μας να γυρίσω

είναι τα φώτα στο δωμάτιο αναμμένα
χωρίς εσένα

ημέρα 23η

ο χρόνος έρχεται
για να γιατρέψει τις ουλές.
αυτοί που μέχρι χτες κοιμούνταν εραστές,
γυρνούνε τώρα φίλοι αγκαλιασμένοι.
με δάκρυα ζεσταίνει ένα φιλί δύο παλάμες,
με θύμισες γλυκαίνει το μυαλό
και με ανάσες γνώριμες το στήθος.

ημέρα 22η

μισός αιώνας
να σε παρακαλώ να περπατήσεις δίπλα μου
για να καταλάβω ότι
τελικά

μπορώ και μόνος μου

ημέρα 21η

το πρόβλημα ήταν
ότι εγώ ήθελα πάντα
περισσότερα από ένα κορμί
κι εσύ είχες μονάχα αυτό να μου χαρίσεις

ημέρα 20η

θα 'θελα
μέσ' της φύσης μου
τ' ανήσυχα νερά
για πάντα να πνιγώ

δεν την μπορώ
αυτή την αποξένωση
απ' το σώμα σου

ημέρα ....

θερμή λανθάνουσα
(στον Πέρη, εκεί στους ουρανούς που σεργιανίζει τραγουδώντας)

μπήκα στο δωμάτιό σου κι ένιωσα τη ζέστη να με χτυπά στο πρόσωπο.
έβγαινε απ΄ τις αφίσες, το χαλί στον τοίχο, τη μεγάλη ξύλινη ρόδα,
το ντιβάνι και το στρώμα που κοιμάται.

μου χαμογέλασες
κι εγώ κατάλαβα τι έχανα
κι εγώ ανακάλυψα τι έφταιγε
και γέμιζε με κρύο η φωνή μου
λέγοντας τα μαθήματα μες στο δωμάτιό μου.

καθίσαμε, ξαναγελάσαμε και κοίταξα προσεκτικά τριγύρω μου
γνωρίζοντας το περιβάλλον τόσο καλά, μα τόσο καλά,
που 'νιωσα να γεννήθηκα μια νύχτα σαν αυτή,
κάτω απ' τους ήχους της ίδιας κιθάρας
σαν πρώτο μου άκουσμα μεσ' τη ζωή.

όσο γλυκά περνούσε η ώρα,
τόσο φαινόταν να μ' αγκαλιάζει θερμά και τρυφερά,
μου 'ρχότανε να τρελαθώ στο κλάμα,
χωρίς να ξέρω ούτε κι εγώ τι ήταν αυτό
που μ' έκανε να νιώθω τόσο ωραία.
με τη βία προσπαθώ να συγκρατήσω αέρα,
να τον εκπνεύσω εκεί που αισθάνθηκα το κρύο.

προσπάθησα να καταλάβω τι ήταν αυτό που έφταιγε,
τι ήταν αυτό που μ΄ έκανε τόσο να θέλω τόσο
να 'χω τη θερμή αυτή αγκαλιά και πάντοτε
ν' αγωνιώ να μην τη χάσω.

χαμογελάς..., το ίδιο κάνω κι εγώ.
η ζέστη ξεπηδά από το γέλιο σου,
θερμή και τρυφερή,
που 'νιωσα να ζεσταίνομαι συθέμελα.

κι ύστερα πήρε την κιθάρα κι άρχισε να παίζει
τη μοναξιά του σήμερα, του χτες τις αναμνήσεις...

ένιωσα πια να χάνομαι και ν΄ αφανίζομαι
πάνω στο κρεβάτι που καθόμουν και σε άκουγα
πατώντας με πόδια σταθερά πάνω στο δάπεδο,
μα τόσο μακριά απ' την ψυχή σου.

μου μίλησες, κάτι μου είπες, αλλά εγώ δεν άκουγα,
κοιμόμουνα παρμένος απ' τη μελωδία,
πνιγμένος μέσ' τη ζέστη αυτού του δωματίου,
που ΄μοιαζε βγαλμένο απ' την ψυχή μου.

σηκώθηκε όλη η παρέα για να φύγουμε.
με το άνοιγμα της πόρτας
κρύος αέρας με χαστούκισε και ξύπνησα απ' τ' όνειρο.
βγαίνοντας σου ' ριξα μια τελευταία ματιά κι είπα
σε σένα αντίο.

(Φλεβάρης 1982)

ημέρα 19η

ζωγράφισα στο σώμα σου ένα παράθυρο
ένα παράθυρο που μ' έβγαζε έξω από τον κόσμο

αν είναι αλήθεια όσα λένε για τον έρωτα
τότε πραγματικά
κάθε φορά από αρπαζόμουν από πάνω σου
έπεφτα μέσα σε φουρτούνες κι ανεμοθύελλες,
θαλασσοδέρνοντας μέσα σε κύματα,
που άλλοτε μ' ανύψωναν
κι άλλοτε στον πάτο με πηγαίναν.
η σωτηρία αβέβαιη.

όμως μου άρεσε
όταν μετά διαλυμένος,
τσακισμένος απ' τις ορμής σου τις εξάρσεις
και λουσμένος στα υγρά και στις οσμές σου,
έπλεα σε μια θάλασσα γαλήνια και ρηχή

την τρυφερή στοργή σου

ημέρα 18η

το κακό με τους ανθρώπους είναι
όχι τ' ότι δεν έχουν νιώσει μοναξιά,
αλλά τ' ότι ξεχνούν γρήγορα

ημέρα 17η

 
Κι άρχισαν να γλιστρούν οι λέξεις,

να κυλούν…

Κάθε μια πρόταση με έφερνε όλο και πιο κοντά, 

σκόνταφτα στα κόμματα, 

με καθυστερούσαν οι τελείες,

αρπαζόμουν από τα θαυμαστικά,

με κύκλωναν τα ερωτηματικά...

Έπαιρνα κι έπαιρνα κι έπαιρνα

κι άρχιζα να βυθίζομαι…

Πέρασα μέσα από το κρύσταλλο,

δεν θα γύριζα πίσω ο ίδιος ποτέ…

 

ημέρα 16η

...σε αυτό το ατέλειωτο βαλς στο χρόνο που χορεύουμε, έρχονται άγγελοι συχνά και παίρνουν σιωπηλά κάποιον απ' όλους μας....τη θέση του παίρνει κάποιος άλλος κι ο χορός συνεχίζεται ατέρμονος...μέχρι να φτάσει κι η δική μας η σειρά...

ημέρα 15η

...ναι, έχω πολλά βιβλία....μερικές φορές τα ανοίγω και κλείνομαι μέσα τους...μ' αρέσει να παγιδεύομαι και να στριμώχνομαι ανάμεσα στις λέξεις...αλλά και στα βλέμματα...δεν ξέρω αν είμαι σέξι...τι θα πει πάλι αυτό;...μ' αρέσει να παίζω και να φαντασιώνομαι....ανοίγω δρόμους στα κορμιά των συντρόφων μου και είμαι πάντα εκεί για να τους κλείνω στην αγκαλιά μου ή ν' ακούω τον αναστεγμό τους....ναι, τέλεια η επικοινωνία στον κόσμο του νερού...ποιος είπαμε είναι το ψάρι;

ημέρα 14η

 

εκεί στο βάθος του δρόμου έρχεται πάντα η δικαίωση τελικά...
ύστερα πάλι σιωπή...

ημέρα 13η

παρα-πλάνηση
από-πλάνηση

οι προθέσεις δεν αρκούν,
χρειάζεται πάντα
και μια πλάνη

ημέρα 12η

σαν μια κακιά μάγισσα με κατατρέχεις και με συκοφαντείς.
αλλάζες όλες τις συνθήκες, τον τόπο μου χαλάς και πέπλα γκρίζα μες το δάσος μου σκορπίζεις. σπέρνεις το φόβο κι ανήσυχοι όλοι με κοιτάνε.
είσαι εκεί κρυμμένη κάτω από τα φύλλα τα πεσμένα, σαν πεθαμένη, σκεπασμένη από την πάχνη.
φυσάει ο αγέρας παγωμένος, τα μάγουλά σου κάνει να ροδίζουν, τα χέρια σου να μελανιάζουν.
κι όμως αρνιέσαι της αγάπης τη γλυκιά παρέμβαση και τη ζεστή παραμονή στην αγκαλιά μου.
σα να εκδικείσαι την παραμονή μου στα λημέρια σου, σα να με θέλεις να πονάω μόνος, παρέα με τα ξυλιασμένα μου σκυλιά, που μάταια την είσοδο φρουρούν.
καραδοκείς. κάθε μου κίνηση παραφυλάς για να με αιφνιδιάσεις. γλιστράς κάθε φορά που αλλάζω βλέμμα και το ουρλιαχτό που πίσω σου αφήνεις, κάνει τις φλόγες των κεριών στη σάλα να χορεύουν.
πλανιέται στην ατμόσφαιρα η μυρωδια η ανάλαφρη, που απ΄ το κορμί σου βγαίνει. με μεθάς. δύσκολα από τη γοητεία αυτή γλιτώνω.
μαζεύω τα σημάδια σου απ΄όλες τις γωνιές, τα κρύβω μες την κρύπτη, που ωστόσο μένει πάντα άδεια. μη μου μιλάς μ' αυτή την γνώριμα παραλλαγμένη σου φωνή. μη μου μιλάς. το ξέρω πως είναι τώρα η σειρά μου για τα δάκρυα.