ημέρα 85η

δες πως ο χρόνος μας κυλάει...
σκαλώνει πάνω στις πληγές,
βουλιάζει ξαπλωμένος στα μαξιλάρια της αγάπης,
ιδρώνει από το μόχθο τον εαυτό του να νικήσει,
σεργιάνι βγαίνει με τη λήθη
και πάντα είναι ο νικητής

ημέρα 84η

ξυπνήσαμε ένα πρωινό
και βρήκαμε λακούβες
στο δρόμο της ζωής μας

λακούβες και βρωμόνερα
που γέννησε η βροχή...

τα βήματά μας
οδηγήσαμε μακριά
και τις παγίδες τις μικρές
νομίσαμε έτσι
πως τις έχουμε αποφύγει

κι όμως
εκεί στον πάτο τους
μας βρίσκω λερωμένους

πού να το βρούμε το κουράγιο
τις τόσες τρύπες να γεμίσουμε,
πώς να δεχτούμε ότι με λάθος υλικά
το δρόμο μας είχαμε στρώσει μέχρι τώρα;

ημέρα 83η

πότε,
πότε θα σταματήσουν όλα τα λόγια
πότε,
πότε θ' ανοίξουν όλες οι πόρτες
πότε,
πότε θα μείνουν πίσω όλοι οι δισταγμοί
πότε,
πότε θα 'ρθουν ολόρθες και θα μας παραμερίσουνε
οι πράξεις

το δίκιο να ζητήσουν και να το φωνάξουν
για την πάρτη μας

σερνόμαστε εδώ κάτω
δεν το βλέπεις;
σερνόμαστε
κι όλο και πιο μικροί
γυρίζουμε στις μέρες
και στα έργα μας

ημέρα 82η

απλώσαμε ανάποδα στον ήλιο τις ομπρέλες
για να μαζέψουμε ουρανό
σκορπίσαμε τα δάκρυα απ' τα μάτια μας
ποτίσαμε βασιλικά και κρίνα
ν' ανθίσει
να γεμίσει μυρωδιές το μονοπάτι μας
και τους σταυρούς στα μνήματα
τους σπάσαμε χίλια κομμάτια
κουτσό να παίζουν τα κορίτσια
κλωτσήσαμε το χάρο στο καλάμι
και γελάσαμε

γελάσαμε
που είμαστε ακόμα ζωντανοί
κι ερωτευμένοι

μεγάλη η χαρά μας

ημέρα 81η

μαλλιά μακριά λευκά
κάποτε μάζευε τις στάλες της βροχής
στις στάχτες τις απίθωνε,
τα 'λουζε και τα χτένιζε
τις νύχτες με φεγγάρι
τώρα σ' ωραίο κότσο τα 'χει μαζεμένα
και φορά μαύρο μαντήλι

με κοιτάζει

μάτια γαλάζια, πρόσωπο λευκό
εκείνη η παλιά της αρχοντιά
ακόμα φέγγει στο καλωσυνάτο πρόσωπο
στέκει αντίκρυ κι όλο με κοιτάζει

μίλα, γιαγιά μου,
πες μου κι άλλο παραμύθι

εκείνη μόνο μου χαμογελά
και ξεμακραίνει

τ' όνειρο τέλειωσε

ημέρα 80η

πόσα ακόμα ουράνια τόξα
θα βγουν ψηλά στον ουρανό μας
το τέλος να σημάνουν
μετά από κάθε μπόρα
μετά από κάθε μακελειό
που προκαλέσαμε εμείς
στην άκρη των ματιών μας;

ημέρα 79η

ήρθε η νύχτα να λυγίσει το κορμί και τα όνειρά της έγειρε πλάι κι ο ύπνος την αγκάλιασε απαλά μες τη βαθιά σιωπή,  που χάιδεψε όλο δροσιά το πρόσωπό της    χαμήλωσαν τα φώτα στο σταθμό  κι έγινε η αποβάθρα σκηνικό  να βλέπει τη ζωή της το τρένο που κυλούσε στις γραμμές την βρήκε να 'χε φύγει ταξίδεψε η ψυχή της μακριά χαμογελούσε

ημέρα 78η

τόσος αγώνας

τόσο τρέξιμο

τόσες πολλές έγνοιες μια ζωή

για ένα κομμάτι στον ουρανό

και μία στάλα γης

κάτω από τα κυπαρίσσια

ημέρα 77η

η αγάπη σου
μοιάζει με τους φτηνούς πολιτικούς της τηλεόρασης

λόγια πολλά και προκηρύξεις,
μα εκεί στο τέλος
πάντα είναι λίγα και φτωχά τα έργα στην πράξη

τους βαρέθηκα
σε βαρέθηκα

ημέρα 76η

κάποτε αλήτευαν
τα χέρια κι η ματιά

τώρα για λίγο ακόμα
μονάχα η ματιά

τα χέρια παραιτήθηκαν,
ανάπαυση γυρεύουν

ημέρα 75η

ανάπηρη η αγάπη σου,
όσο και να το προσπαθείς
δε θα ταιριάξεις

τη μια σου περισσεύει κάτι
την άλλη κάτι είναι λειψό

και μην σε ξεγελά
η δική μου αναπηρία,
δύο κουτσοί δεν φτιάξανε ποτέ
έναν ολόκληρο

ημέρα 74η

επέστρεψε ο ήλιος
λαμπερός
και τα τζιτζίκια φλυαρούν
στο διάβα του

άνοιξα πόρτες και παράθυρα
στο σπίτι
και σε περιμένω

ημέρα 73η

ακίνητη στην πολυθρόνα,
τα βήματά του ξεμακραίνουν

ανήμπορη είναι πια
να τον ακολουθήσει

κλείνει τα μάτια και τον βλέπει
αεικίνητο πιτσιρικά
να έρχεται από μακριά,
να τρέχει να κρυφτεί
στην αγκαλιά της

χαμογελά
στο φως του ήλιου που χαϊδεύει
απαλά το πρόσωπό της

κανείς δεν θα τον πάρει μακριά,
είναι δικός της

ημέρα 72η

έρχεται πάντα ο Σεπτέμβρης
να θυμίσει
όσα μέσα στο καλοκαίρι
αγαπήσαμε

σβήνουν τα βήματα στην άμμο
ο ήλιος καρτ ποστάλ στις αναμνήσεις

ημέρα 71η

ο ήλιος ανέβηκε ψηλά 

κι εγώ δίψασα, 

γύρισες και με πότισες το βλέμμα σου,

ξεδίψασα

σαν βγήκαν τ' άστρα εκεί ψηλά 

εγώ πείνασα,

άνοιξες διάπλατα τα χέρια σου

κούρνιασα μες στην αγκαλιά σου

χόρτασα σάρκα και λευκό ψωμί,

κοινώνησα το σώμα σου...

με βρήκε ευτυχισμένο το πρωί 

ημέρα 70η

περπατούν αργά
χέρια δεμένα

δε  μιλούν

είδαν πολλές ανατολές
ζήσαν μεγάλες διαδρομές

στη δύση θα σταθούν πάλι
μαζί

ημέρα 69η

                                                                                                                                                   
περπάτησα αργά στην παραλία

άφησα πίσω
τους χωμάτινους δρόμους
και τα μικρά λευκά σπιτάκια,
τους ανυποψίαστους τουρίστες στα μπαλκόνια,
τα παιδάκια που έφτιαχναν πύργους στην άμμο και γελούσαν,
τους έκπληκτους από την ομορφιά σου λουόμενους,
τη θάλασσα που σου τραγουδούσε γαλήνια το σκοπό της

ήρθα για να σε βρω
και να σταθώ γυμνός μπροστά σου

πανσέληνε

ημέρα 68η

έλυσες τα κορδόνια
κι έβγαλες τα παπούτσια

διόλου δεν δίστασες

βάδισες προς την ανατολή
ξυπόλητος

ημέρα 67η

σαν χωριστούν τα δυο κορμιά
τρέχει ο χρόνος βιαστικός
χώνεται ανάμεσα
δίνει τη θέση στο μυαλό
για να ξεχάσει

ημέρα 66η

και πώς να συγχωρέσεις
αυτούς που πήγαν λίγο πιο πέρα από σένα
που βάδισαν λίγο πιο ίσια στα όνειρά τους
που έφτασαν στο φως πριν από σένα

δεν περίμεναν
το δικό σου αργόσυρτο
κι αναβλητικό βήμα

ημέρα 65η

την πιο μεγάλη αλήθεια
την βρήκα στη σιωπή

ημέρα 64η

κοιμήθηκα
και σ' ονειρεύτηκα

άκουσα τη βροχή
και μετά τον ήχο της σιωπής

ημέρα 63η

σωριάστηκαν στα πόδια σου
σαν ξεραμένα φύλλα
εκείνες οι μικρές επιθυμίες
που όλο μέσα στη ζωή σου αναβάλλεις

καμιά βλαστούς δεν έβγαλε

εγέρασαν όλες και σώπασαν
τη σκέψη σου τώρα στοιχειώνουν

ημέρα 62η

έρωτας

αειθαλής
αδάμαστος

αιώνιος

ημέρα 61η

άπλυτη στέκεται η κούπα σου
στον πάγκο της κουζίνας
μέρες τώρα

δε με νοιάζει

την άφησες εκεί,
με πήρες αγκαλιά
και μου 'πες σ' αγαπώ

ημέρα 60η

εγώ να σε θέλω να πρωταγωνιστείς
κι εσύ να επιμένεις στο ρόλο του κομπάρσου

με κείνα και με τούτα όμως
μες στης ζωής μας την παράσταση
τούτο το έργο δεν ανέβηκε ποτέ

ημέρα 59η

μερικές φορές
αναζητώ τη ζωή
στα κορμιά που πλαγιάζουν μαζί μου

τον υπόλοιπο χρόνο ζω νεκρός

ημέρα 58η

είδα
το φόβο σου,
θηλιά στην άκρη των ματιών σου,
είδα
και την υποταγή
στα βλέφαρα που κλείσαν...

έχει αλωθεί για πάντα η ψυχή σου

ημέρα 57η

σε απλωμένα χέρια
η ελπίδα
και σε φτηνές αγκαλιές
η ζεστασιά

ξεφτίζει κάθε μέρα η ζωή μας

ημέρα 56η

φρεσκοστρωμένος δρόμος ο έρωτάς σου

ακόμα δεν ξέρει από μπαλώματα
ακόμα δεν ξέρει από λακούβες

ημέρα 55η

με κράτησα μακριά
από τη λάμψη των ματιών σου


προτίμησα να ζω στη σκιά του κόσμου

ημέρα 54η

άπλωσα δίπλα
στο κομοδίνο
ένα κλαδάκι απ' το λευκό μου γιασεμί

τα μάτια έκλεισα
κι ο άνεμος μου έφερε
εκείνη τη γλυκιά τη μυρωδιά
απ' το κορμί σου...

ημέρα 53η

τελικά
το ν' ανοίξεις μοναχά την πόρτα
δεν αρκεί

πρέπει να ξέρεις ποιος είσαι
πρέπει να ξέρεις πού θέλεις να πας

ημέρα 52η

φλύαρο μουσικό χαλί
στις καλοκαιρινές στιγμές μας

τα τζιτζίκια

τ' ακούμε όλοι
δεν τα βλέπει κανείς

ημέρα 51η

το φιλί

λαχτάρα
που αγκιστρώνεται στα χείλη

ημέρα 50η

αυγή του σκότους

μας ξεγέλασαν
νομίσαμε ο ήλιος πως θα βγει

τον ξεκρέμασαν

απέμεινε βουβή σκιά
η θέση του στον ουρανό

ημέρα 49η

έρχεται αθόρυβα
χαμογελά
σε ξεγελά
σε μεθά
του παραδίνεσαι

το καλοκαίρι

ημέρα 48η

στην πυξίδα του έρωτά μου
βορράς είν' η καρδιά σου

ημέρα 47η

υπήρξα πάντοτε
πολύ μικρός

υπέκυπτα απροκάλυπτα
σε όλα μου τα πάθη

ποτέ δεν αντιστάθηκα
ποτέ βλέμμα δε σήκωσα

ημέρα 46η

σώπα, καρδιά μου,
ξεκουράσου

ήρθε η αγάπη

ημέρα 45η

έρωτας
σκάλωσε στο σώμα
πέταξε φύλλα η καρδιά
λουλούδιασε η λαχτάρα

ξανά ζωή
ξανά παράθυρα ανοιχτά
νύχτα μυρίσανε τα γιασεμιά

ημέρα 44η

σε περίμενα

κουβάλησα χαρά
χαμόγελα
αγκαλιά
για να στα δώσω

φάνηκες μέσα στη βροχή
άφησες κάτω τη βαλίτσα
και κοίταξες το ρολόι σου

ήταν αργά

ημέρα 43η

φρύδια πυκνά
μύτη μεγάλη
και βλέμμα σκοτεινό,
βαθύ

στη άκρη των χειλιών
η σοβαρότητα

χέρια μεγάλα
στο μπαστούνι ακουμπισμένα
κουστούμι σκούρο
πουκάμισο λευκό
μαύρα παπούτσια

σε μια καρέκλα καθισμένος
άραγε τι ν' αναπολείς
κι από ποιας νιότης την ανεμελιά
να ξεκουράζεσαι;

ημέρα 42η

να κοιτάζεις τον ουρανό
ο ουρανός να έχει σύννεφα
τα σύννεφα να τρέχουν
ν' αλλάζουν σχήματα
να ξεμακραίνουν

κι εσύ εκεί
σταθερή αναφορά
πάντα μικρός
μπροστά στην απεραντοσύνη

ημέρα 41η

πού να χωρέσει η αγάπη;
την ξεπουλήσαμε σε φτηνούς πάγκους στη λαϊκή,
την απλώσαμε στα μανταλάκια σεργιάνι στον κόσμο,
την αφήσαμε λεκέ πάνω στην άσφαλτο

κι αφού κλειδώσαμε όλες τις πόρτες,
βγάλαμε το μοναχικό εγώ μας παγανιά
στις βιτρίνες του κόσμου
κι ανάψαμε τσιγάρο

στέκονται οι γριές και μας κοιτάζουν

ημέρα 40η

κορμί μετά τον έρωτα

ένα γλυκό ρεμάλι

ημέρα 39η

ίδιος Χριστός
η αγάπη σου

Ιούδας
η απουσία 

ημέρα 38η

η βάρκα μοιάζει στα τυφλά
κρυφτό στη θάλασσα να παίζει.
κύματα έρχονται δειλά
με όνειρα αλμυρά
να μας ποτίσουν.
σφιχτά κρατάς το χέρι μου.
σε βλέπω,
συλλογιέμαι.
αυτή η παγίδα του βοριά
που σε τρομάζει,
πόσο στ' αλήθεια μακριά
μέσα στου χρόνου τη φωλιά
θα σε πετάξει;

ημέρα 37η

μη με προδίδεις.
δεν έχω φτάσει ακόμα
στην ηλικία εκείνη,
που να μπορώ να συγχωρώ
ανώδυνα

ημέρα 36η

παράξενο

εκεί που είναι ο ουρανός
εσύ να βλέπεις το βυθό

πάντα χαμένος ο προορισμός

ημέρα 35η

στις γειτονιές που περπατάς
σ' αναζητώ

τα βήματά σου ακολουθώ στο πάρκο
και στις βιτρίνες την εικόνα σου ζητώ

κάνω μια στάση για ψωμί
και μια για ένα τσιγάρο

άδειο
το βλέμμα των περαστικών
άδειο
και του φτωχού ζητιάνου της γωνιάς
το χέρι

ημέρα 34η

έρωτας έρημος
σιωπής σύνεργον
καρδιάς πάρεργον

ημέρα 33η

τι να το κάνω το κορμί
που μου χαρίζεις;

επάνω του μεγάλες διαδρομές
λυγίζω
σπαρταρώ
με χάδια το τυλίγω

μεθυστικές οι μυρωδιές
γεύσεις που  με ζαλίζουν

φιλιά βλέμματα ανάκατα
κρυφοί αναστεναγμοί
βουβή η ελπίδα
 
ο δρόμος της καρδιάς σου
παραμένει σφαλιστός
απόκριση καμία

ημέρα 32η

θα βρω,
θα βρω έναν τρόπο για να φτάσω σε σένα
και τότε εσύ,
εσύ θα μου πεις
ότι ήμουν πάντα εκεί...

ημέρα 31η

είναι μέρες
που απλώς έρχεσαι
και κάθεσαι κοντά μου

δε μιλάς
μοναχά με κοιτάζεις

κι εγώ δε θυμώνω πια
κι εγώ δεν κλαίω πια
σ' αφήνω να μείνεις
σ' αφήνω να με στοιχειώσεις

δε φοβάμαι πια
την απουσία σου

ημέρα 30η

πάντα η καρδιά
πιο βιαστική
απ' το μυαλό

γλιστρούν τα λόγια
από το στόμα,
πέφτουν χάμω

πλημμύρισε
το σ' αγαπώ
το δρόμο

ημέρα 29η

το πρόσωπό σου
ανάσα καλοκαιρινή
σε ανοιξιάτικο τοπίο
αφημένη αφηρημένη.
μοιάζει ο χρόνος
να 'χει αποπλανηθεί
απ΄το λευκό που φέγγει στο λαιμό σου.
γοργοί οι χτύποι,
μέσα στο στήθος μιαν αξέχαστη στιγμή
πανηγυρίζουν
και την ασπρόμαυρη ζωή
με ένα φίλτρο μαγικό τη ζωντανεύουν.

και σ' αγναντεύω να 'ρχεσαι...

μυριάδες κύκνοι κατακλύζουν τη βροχή,
μυριάδες πούπουλα μωβιά
ζεσταίνουν την καρδιά μου...

ημέρα 28η

αργά μεσ' το σκοτάδι,
ένα μπαλόνι που έγινε μωβ,
έφερε έρωτα και φως
στην αγκαλιά μου.
τώρα οι λέξεις μου υγρές
γλιστράνε πάνω στα σεντόνια
κι οι ανάσες σου ζεστές
με συντροφεύουν δίχως λόγια.
παίρνεις τους πόθους, την ελπίδα
κι ένα όνειρο
και με τη γλύκα ενός κορμιού
τα ζωντανεύεις.
δεν είμαι εγώ, δεν είσαι εσύ,
δεν είν' κανείς μας,
είμαστε όλοι μιας αυγής
δειλές ακτίνες,
που βιαστικές τον ήλιο θέλουν
ν' ανατέλλουν.

ημέρα 27η

γιατί θα πρέπει να κοιτάζω χαμηλά
κάθε φορά που ανακαλύπτω την ομορφιά
πάνω στο σώμα σου;
μήπως το πώς πατάς στη γη
έχει τόσο μεγάλη σημασία;

...με τα πόδια

αυτό το μέρος του είναι σου
το αγαπάω πιότερο από τ' άλλα

ημέρα 26η

με ρώτησες εάν μπορείς
ένα απ' τα τσιγάρα σου να στρίψεις
και να το καπνίσεις στην κρεβατοκάμαρα

σου είπα ναι

πού να το φανταζόμουν
πως μετά τον έρωτά μας
θ' άφηνες πίσω μόνο στάχτες
κι άλλο τσιγάρο θ' άναβες
αλλού

ημέρα 25η

ξεχασμένη η πανσέληνος
μήνας Μάρτης

ντυμένες οι ψυχές και τα κορμιά
δεν έχουν βγει ακόμα βόλτα οι καημοί
δεν βγήκανε σεργιάνι οι επιθυμίες

το καλοκαίρι μακριά
η άνοιξη κρυμμένη

πού να ΄βρεις το κουράγιο
να κοιτάξεις ουρανό;

ημέρα 24η

είναι τα φώτα στο δωμάτιο αναμμένα
χωρίς εσένα

δώσε μου τις στιγμές μας όλες πίσω
δώσε μου
κι άσε με βουβό
στο παρελθόν μας να γυρίσω

είναι τα φώτα στο δωμάτιο αναμμένα
χωρίς εσένα

ημέρα 23η

ο χρόνος έρχεται
για να γιατρέψει τις ουλές.
αυτοί που μέχρι χτες κοιμούνταν εραστές,
γυρνούνε τώρα φίλοι αγκαλιασμένοι.
με δάκρυα ζεσταίνει ένα φιλί δύο παλάμες,
με θύμισες γλυκαίνει το μυαλό
και με ανάσες γνώριμες το στήθος.

ημέρα 22η

μισός αιώνας
να σε παρακαλώ να περπατήσεις δίπλα μου
για να καταλάβω ότι
τελικά

μπορώ και μόνος μου

ημέρα 21η

το πρόβλημα ήταν
ότι εγώ ήθελα πάντα
περισσότερα από ένα κορμί
κι εσύ είχες μονάχα αυτό να μου χαρίσεις

ημέρα 20η

θα 'θελα
μέσ' της φύσης μου
τ' ανήσυχα νερά
για πάντα να πνιγώ

δεν την μπορώ
αυτή την αποξένωση
απ' το σώμα σου

ημέρα ....

θερμή λανθάνουσα
(στον Πέρη, εκεί στους ουρανούς που σεργιανίζει τραγουδώντας)

μπήκα στο δωμάτιό σου κι ένιωσα τη ζέστη να με χτυπά στο πρόσωπο.
έβγαινε απ΄ τις αφίσες, το χαλί στον τοίχο, τη μεγάλη ξύλινη ρόδα,
το ντιβάνι και το στρώμα που κοιμάται.

μου χαμογέλασες
κι εγώ κατάλαβα τι έχανα
κι εγώ ανακάλυψα τι έφταιγε
και γέμιζε με κρύο η φωνή μου
λέγοντας τα μαθήματα μες στο δωμάτιό μου.

καθίσαμε, ξαναγελάσαμε και κοίταξα προσεκτικά τριγύρω μου
γνωρίζοντας το περιβάλλον τόσο καλά, μα τόσο καλά,
που 'νιωσα να γεννήθηκα μια νύχτα σαν αυτή,
κάτω απ' τους ήχους της ίδιας κιθάρας
σαν πρώτο μου άκουσμα μεσ' τη ζωή.

όσο γλυκά περνούσε η ώρα,
τόσο φαινόταν να μ' αγκαλιάζει θερμά και τρυφερά,
μου 'ρχότανε να τρελαθώ στο κλάμα,
χωρίς να ξέρω ούτε κι εγώ τι ήταν αυτό
που μ' έκανε να νιώθω τόσο ωραία.
με τη βία προσπαθώ να συγκρατήσω αέρα,
να τον εκπνεύσω εκεί που αισθάνθηκα το κρύο.

προσπάθησα να καταλάβω τι ήταν αυτό που έφταιγε,
τι ήταν αυτό που μ΄ έκανε τόσο να θέλω τόσο
να 'χω τη θερμή αυτή αγκαλιά και πάντοτε
ν' αγωνιώ να μην τη χάσω.

χαμογελάς..., το ίδιο κάνω κι εγώ.
η ζέστη ξεπηδά από το γέλιο σου,
θερμή και τρυφερή,
που 'νιωσα να ζεσταίνομαι συθέμελα.

κι ύστερα πήρε την κιθάρα κι άρχισε να παίζει
τη μοναξιά του σήμερα, του χτες τις αναμνήσεις...

ένιωσα πια να χάνομαι και ν΄ αφανίζομαι
πάνω στο κρεβάτι που καθόμουν και σε άκουγα
πατώντας με πόδια σταθερά πάνω στο δάπεδο,
μα τόσο μακριά απ' την ψυχή σου.

μου μίλησες, κάτι μου είπες, αλλά εγώ δεν άκουγα,
κοιμόμουνα παρμένος απ' τη μελωδία,
πνιγμένος μέσ' τη ζέστη αυτού του δωματίου,
που ΄μοιαζε βγαλμένο απ' την ψυχή μου.

σηκώθηκε όλη η παρέα για να φύγουμε.
με το άνοιγμα της πόρτας
κρύος αέρας με χαστούκισε και ξύπνησα απ' τ' όνειρο.
βγαίνοντας σου ' ριξα μια τελευταία ματιά κι είπα
σε σένα αντίο.

(Φλεβάρης 1982)

ημέρα 19η

ζωγράφισα στο σώμα σου ένα παράθυρο
ένα παράθυρο που μ' έβγαζε έξω από τον κόσμο

αν είναι αλήθεια όσα λένε για τον έρωτα
τότε πραγματικά
κάθε φορά από αρπαζόμουν από πάνω σου
έπεφτα μέσα σε φουρτούνες κι ανεμοθύελλες,
θαλασσοδέρνοντας μέσα σε κύματα,
που άλλοτε μ' ανύψωναν
κι άλλοτε στον πάτο με πηγαίναν.
η σωτηρία αβέβαιη.

όμως μου άρεσε
όταν μετά διαλυμένος,
τσακισμένος απ' τις ορμής σου τις εξάρσεις
και λουσμένος στα υγρά και στις οσμές σου,
έπλεα σε μια θάλασσα γαλήνια και ρηχή

την τρυφερή στοργή σου

ημέρα 18η

το κακό με τους ανθρώπους είναι
όχι τ' ότι δεν έχουν νιώσει μοναξιά,
αλλά τ' ότι ξεχνούν γρήγορα

ημέρα 17η

 
Κι άρχισαν να γλιστρούν οι λέξεις,

να κυλούν…

Κάθε μια πρόταση με έφερνε όλο και πιο κοντά, 

σκόνταφτα στα κόμματα, 

με καθυστερούσαν οι τελείες,

αρπαζόμουν από τα θαυμαστικά,

με κύκλωναν τα ερωτηματικά...

Έπαιρνα κι έπαιρνα κι έπαιρνα

κι άρχιζα να βυθίζομαι…

Πέρασα μέσα από το κρύσταλλο,

δεν θα γύριζα πίσω ο ίδιος ποτέ…

 

ημέρα 16η

...σε αυτό το ατέλειωτο βαλς στο χρόνο που χορεύουμε, έρχονται άγγελοι συχνά και παίρνουν σιωπηλά κάποιον απ' όλους μας....τη θέση του παίρνει κάποιος άλλος κι ο χορός συνεχίζεται ατέρμονος...μέχρι να φτάσει κι η δική μας η σειρά...

ημέρα 15η

...ναι, έχω πολλά βιβλία....μερικές φορές τα ανοίγω και κλείνομαι μέσα τους...μ' αρέσει να παγιδεύομαι και να στριμώχνομαι ανάμεσα στις λέξεις...αλλά και στα βλέμματα...δεν ξέρω αν είμαι σέξι...τι θα πει πάλι αυτό;...μ' αρέσει να παίζω και να φαντασιώνομαι....ανοίγω δρόμους στα κορμιά των συντρόφων μου και είμαι πάντα εκεί για να τους κλείνω στην αγκαλιά μου ή ν' ακούω τον αναστεγμό τους....ναι, τέλεια η επικοινωνία στον κόσμο του νερού...ποιος είπαμε είναι το ψάρι;

ημέρα 14η

 

εκεί στο βάθος του δρόμου έρχεται πάντα η δικαίωση τελικά...
ύστερα πάλι σιωπή...

ημέρα 13η

παρα-πλάνηση
από-πλάνηση

οι προθέσεις δεν αρκούν,
χρειάζεται πάντα
και μια πλάνη

ημέρα 12η

σαν μια κακιά μάγισσα με κατατρέχεις και με συκοφαντείς.
αλλάζες όλες τις συνθήκες, τον τόπο μου χαλάς και πέπλα γκρίζα μες το δάσος μου σκορπίζεις. σπέρνεις το φόβο κι ανήσυχοι όλοι με κοιτάνε.
είσαι εκεί κρυμμένη κάτω από τα φύλλα τα πεσμένα, σαν πεθαμένη, σκεπασμένη από την πάχνη.
φυσάει ο αγέρας παγωμένος, τα μάγουλά σου κάνει να ροδίζουν, τα χέρια σου να μελανιάζουν.
κι όμως αρνιέσαι της αγάπης τη γλυκιά παρέμβαση και τη ζεστή παραμονή στην αγκαλιά μου.
σα να εκδικείσαι την παραμονή μου στα λημέρια σου, σα να με θέλεις να πονάω μόνος, παρέα με τα ξυλιασμένα μου σκυλιά, που μάταια την είσοδο φρουρούν.
καραδοκείς. κάθε μου κίνηση παραφυλάς για να με αιφνιδιάσεις. γλιστράς κάθε φορά που αλλάζω βλέμμα και το ουρλιαχτό που πίσω σου αφήνεις, κάνει τις φλόγες των κεριών στη σάλα να χορεύουν.
πλανιέται στην ατμόσφαιρα η μυρωδια η ανάλαφρη, που απ΄ το κορμί σου βγαίνει. με μεθάς. δύσκολα από τη γοητεία αυτή γλιτώνω.
μαζεύω τα σημάδια σου απ΄όλες τις γωνιές, τα κρύβω μες την κρύπτη, που ωστόσο μένει πάντα άδεια. μη μου μιλάς μ' αυτή την γνώριμα παραλλαγμένη σου φωνή. μη μου μιλάς. το ξέρω πως είναι τώρα η σειρά μου για τα δάκρυα.

ημέρα 11η

το φως που απ' τα ουράνια έρχεται
είναι θλιμμένο και τον κόσμο
μέσ' το γκρίζο έχει μπλέξει.
θα 'ναι κει πάνω
οι ψυχές στενάχωρες
και μες στα σύννεφα
έβγαλαν όλη τη μαυρίλα.

ημέρα 10η

τα παιδικά μου χρόνια αναπολώντας,
πάει για πάντα χάθηκαν τα κρύα πρωινά
μεσ' την κουβέρτα της μαμάς τυλιγμένος,
να μου φορά ρουχαλάκια ζεστά,
πάνω σε χιονισμένους δρόμους, γλιστερούς,
με μικρά βηματάκια να περπατώ
κι ο κόσμος γύρω βιαστικός, πελώριος
εμπρός στα μάτια μου να μοιάζει.

τώρα δεν θα 'ρθει μια αγκαλιά θερμή
για να με πάρει απ΄το κρεβάτι,
το πρωινό μονάχος θα ετοιμάσω,
στην πόρτα κανείς δε θα σταθεί
φιλί για να μου δώσει. 

ημέρα 9η

το κορμί
μια αυτοκρατορία
που περιμένει
τον κατακτητή
για ν' αποκτήσει ενδιαφέρον
η ιστορία του

ημέρα 8η

μια ζωή να κοιμάσαι παρέα
μετά, μια μέρα, ξυπνάς μόνος
 το κρεβάτι πελώριο και κρύο

συνηθίζεις
ανακαλύπτεις και την άλλη πλευρά
που κοιμόταν το ταίρι σου

απλώνεσαι
και σιγά σιγά
το κορμί σου γεμίζει το κενό

μαθαίνεις
να ζεσταίνεις μοναχός
τα σεντόνια

ημέρα 7η

καταχνιά
στερέψαν τα όνειρα
τέλειωσαν οι ελπίδες
αδέσποτο σκυλί η αγάπη
να ψάχνει μια ζεστή γωνιά
μέσα στην καταιγίδα

ημέρα 6η

μου λείπουν οι αλάνες
που παίζαμε μικροί,
τα χαμηλά σπιτάκια κι οι αυλές,
οι φίλοι που δίναμε ραντεβού κάτω στο δρόμο

η φωνή της μάνας μου σα νύχτωνε,
να με φωνάζει να γυρίζω σπίτι
κι εγώ να λέω
λίγο ακόμα, λίγο ακόμα...

ημέρα 5η

κι έγιναν ξαφνικά βαριά
τα χρόνια πάνω μας...
είναι που είναι λειψό
το ζύγι της χαράς μας...

ημέρα 4η

Παρασκευή βράδυ
κι η θέση σου άδεια στον κήπο.
ήρθε ένα αδέσποτο γατάκι
κι έκατσε στην άδεια πολυθρόνα.
το σκοτάδι έπεσε νωρίς
τα φαναράκια έμειναν σβηστά.
μόνο μικρές σκιές
και βήματα απαλά.
δε στάθηκε το καλοκαίρι.
μας έκλεισε το μάτι
και προσπέρασε.

ημέρα 3η

άδειασα το τασάκι
με τις στάχτες και τα αποτσίγαρά σου.
πέταξα στ' άπλυτα το μπλουζάκι που φορούσες
κι έσκισα το χαρτί
που πάνω του είχες γράψει "σ' αγαπώ".
βλέπεις;
μπορώ κι εγώ να σε ξεπεράσω άμα θέλω.

ημέρα 2η

μια στιγμή
και χωρούν δυο ματιές.
παύση.
η ευτυχία
χαράσει μονοπάτι.

ημέρα 1η

θα μας βρουν οι πρώτες βροχές
απροετοίμαστους ακόμα
από το καλοκαίρι.
θα γίνουνε λεκέδες οι ψιχάλες
στα ρούχα μας,
θα δούμε μ΄ αγωνία
τα φύλλα στο χώμα.
η καρδιά θ' αναγνωρίσει
το χειμώνα που έρχεται.