σαν μια κακιά μάγισσα με κατατρέχεις και με συκοφαντείς.
αλλάζες όλες τις συνθήκες, τον τόπο μου χαλάς και πέπλα γκρίζα μες το δάσος μου σκορπίζεις. σπέρνεις το φόβο κι ανήσυχοι όλοι με κοιτάνε.
είσαι εκεί κρυμμένη κάτω από τα φύλλα τα πεσμένα, σαν πεθαμένη, σκεπασμένη από την πάχνη.
φυσάει ο αγέρας παγωμένος, τα μάγουλά σου κάνει να ροδίζουν, τα χέρια σου να μελανιάζουν.
κι όμως αρνιέσαι της αγάπης τη γλυκιά παρέμβαση και τη ζεστή παραμονή στην αγκαλιά μου.
σα να εκδικείσαι την παραμονή μου στα λημέρια σου, σα να με θέλεις να πονάω μόνος, παρέα με τα ξυλιασμένα μου σκυλιά, που μάταια την είσοδο φρουρούν.
καραδοκείς. κάθε μου κίνηση παραφυλάς για να με αιφνιδιάσεις. γλιστράς κάθε φορά που αλλάζω βλέμμα και το ουρλιαχτό που πίσω σου αφήνεις, κάνει τις φλόγες των κεριών στη σάλα να χορεύουν.
πλανιέται στην ατμόσφαιρα η μυρωδια η ανάλαφρη, που απ΄ το κορμί σου βγαίνει. με μεθάς. δύσκολα από τη γοητεία αυτή γλιτώνω.
μαζεύω τα σημάδια σου απ΄όλες τις γωνιές, τα κρύβω μες την κρύπτη, που ωστόσο μένει πάντα άδεια. μη μου μιλάς μ' αυτή την γνώριμα παραλλαγμένη σου φωνή. μη μου μιλάς. το ξέρω πως είναι τώρα η σειρά μου για τα δάκρυα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου