ημέρα 75η

ανάπηρη η αγάπη σου,
όσο και να το προσπαθείς
δε θα ταιριάξεις

τη μια σου περισσεύει κάτι
την άλλη κάτι είναι λειψό

και μην σε ξεγελά
η δική μου αναπηρία,
δύο κουτσοί δεν φτιάξανε ποτέ
έναν ολόκληρο

ημέρα 74η

επέστρεψε ο ήλιος
λαμπερός
και τα τζιτζίκια φλυαρούν
στο διάβα του

άνοιξα πόρτες και παράθυρα
στο σπίτι
και σε περιμένω

ημέρα 73η

ακίνητη στην πολυθρόνα,
τα βήματά του ξεμακραίνουν

ανήμπορη είναι πια
να τον ακολουθήσει

κλείνει τα μάτια και τον βλέπει
αεικίνητο πιτσιρικά
να έρχεται από μακριά,
να τρέχει να κρυφτεί
στην αγκαλιά της

χαμογελά
στο φως του ήλιου που χαϊδεύει
απαλά το πρόσωπό της

κανείς δεν θα τον πάρει μακριά,
είναι δικός της

ημέρα 72η

έρχεται πάντα ο Σεπτέμβρης
να θυμίσει
όσα μέσα στο καλοκαίρι
αγαπήσαμε

σβήνουν τα βήματα στην άμμο
ο ήλιος καρτ ποστάλ στις αναμνήσεις

ημέρα 71η

ο ήλιος ανέβηκε ψηλά 

κι εγώ δίψασα, 

γύρισες και με πότισες το βλέμμα σου,

ξεδίψασα

σαν βγήκαν τ' άστρα εκεί ψηλά 

εγώ πείνασα,

άνοιξες διάπλατα τα χέρια σου

κούρνιασα μες στην αγκαλιά σου

χόρτασα σάρκα και λευκό ψωμί,

κοινώνησα το σώμα σου...

με βρήκε ευτυχισμένο το πρωί 

ημέρα 70η

περπατούν αργά
χέρια δεμένα

δε  μιλούν

είδαν πολλές ανατολές
ζήσαν μεγάλες διαδρομές

στη δύση θα σταθούν πάλι
μαζί

ημέρα 69η

                                                                                                                                                   
περπάτησα αργά στην παραλία

άφησα πίσω
τους χωμάτινους δρόμους
και τα μικρά λευκά σπιτάκια,
τους ανυποψίαστους τουρίστες στα μπαλκόνια,
τα παιδάκια που έφτιαχναν πύργους στην άμμο και γελούσαν,
τους έκπληκτους από την ομορφιά σου λουόμενους,
τη θάλασσα που σου τραγουδούσε γαλήνια το σκοπό της

ήρθα για να σε βρω
και να σταθώ γυμνός μπροστά σου

πανσέληνε