ημέρα 90η

αδιάφθορη χαμογελούσε
κι είχε τα δυο της μαύρα μάτια σκαλωμένα
στα πόδια των περαστικών
που δρόμο ανοίγαν μες στο πλήθος κι όλο έφευγαν.
αγκάλιαζε τη γάμπα του σφιχτά,
στο στόμα της ρουφούσε σιγανά
το γλειφιτζούρι.
εκείνος έσκυβε συχνά,
κάτι της έλεγε.
τον άκουγε προσεκτικά,
το βλέμμα της κατέβαζε απαλά
κι έμοιαζε σίγουρη.
στη στάση την επόμενη τους έχασα.
κατέβηκαν, θαρρώ,
σε Νέο Κόσμο.

ημέρα 89η

Μου 'λεγε κάποτε η γιαγιά
μικρός σαν έπαιζα στον κήπο:
Κοίτα η γάτα πώς πηδά πάνω απ' το φράχτη
για να 'ρθει εδώ κοντά μου!
Τι κι αν την πόρτα της αυλής
αφήνω ανοιχτή,
εκείνη ξέρει το δικό της δρόμο.
Έτσι είναι.
Καθένας και ο τρόπος του.
Μην το ξεχνάς ποτέ σου.

Χρόνια πολλά περάσαν από τότε
κι εγώ κουράστηκα, γιαγιά.
Λέω να δοκιμάσω πια
τη σιγουριά της πόρτας.

ένας χρόνος μετά

...από μικρός μες στο μυαλό μου καλωσόριζα τις ώρες...κοιμόμουν δίπλα στο μεγάλο ξυπνητήρι και τις άκουγα να μου μιλούν και να μου λένε ιστορίες...έτρεχαν πέρα δώθε και μου φώναζαν λεξούλες κι εγώ έπρεπε να τις θυμάμαι και να τις επαναλαμβάνω...κι έρχονταν κι άλλες κι άλλες κι εγώ μπερδευόμουν κι άφηνα τις παλιές κι έπιανα τις καινούριες...κάποιες μου φώναζαν και κάποιες μου ψιθύριζαν, κάποιες κυλούσαν γάργαρα κι άλλες τρέχαν μακριά κάνοντας θόρυβο μεγάλο...κι εγώ κρεμιόμουν από τις συλλαβές κι άκουγα την ηχώ τους και νόημα δεν έβγαζα...κι έμοιαζε να μιλούν μια γλώσσα ακατάληπτη που εκεί, μέσα στο όνειρο, όλα μου μοιάζαν φυσικά κι όμως δεν ήταν...εγώ όμως καταλάβαινα και προσπαθούσα να υποκούσω, να κάνω πράξη όσα μου ζητούσαν και μετά για λίγο ξεγλιστρούσα κι έβρισκα τη χαμένη λογική μου κι αναρωτιόμουν τι μου λένε και πού στ' αλήθεια θέλουνε να με πάνε...κι άνοιγα τα μάτια...κι ο λεπτοδείχτης στο μεγάλο μας ρολόι έδειχνε ελάχιστα λεπτά πως είχα κοιμηθεί κι εγώ τα έκλεινα ξανά και κουρασμένος πια παραδιδόμουν και μ' άφηνα να γίνω ένα με τις ώρες που με πετούσαν βιαστικά πάνω στο άρμα τους κι αιχμάλωτο προς το όνειρο με σέρναν...

ημέρα 88η

της τέλειωσε το μέλι
κι είναι γεμάτη ανησυχία

αδημονεί

τα χρόνια της στην πλάτη
τη βαραίνουν
κι ούτε μια ώρα μακριά
από τη γλύκα της ζωής
δεν το μπορεί να μείνει

ημέρα 87η

κουρνιάσαμε
το βάρος της βροχής δεν το αντέξαμε
μείναμε μόνοι
στατικοί
στα μάτια να κοιτάμε ο ένας τον άλλο

θέλαμε τάχα μου
τον ήλιο ν' αντικρίσουμε κατάματα
και
τυφλωθήκαμε

ημέρα 86η

δεν έχω ανάγκη από ταξίδια
χορταίνω διαδρομές
από το κεφαλάρι
έως την άκρη του γκρεμνού
του κρεβατιού σου

ημέρα 85η

δες πως ο χρόνος μας κυλάει...
σκαλώνει πάνω στις πληγές,
βουλιάζει ξαπλωμένος στα μαξιλάρια της αγάπης,
ιδρώνει από το μόχθο τον εαυτό του να νικήσει,
σεργιάνι βγαίνει με τη λήθη
και πάντα είναι ο νικητής