προσκυνητές

να τα ξεχάσεις
τα καλοκαίρια που αγαπούσες

την άμμο έσκαψαν προσκυνητές
δεν έχει κουβαδάκια και παιχνίδια
μόνο μεγάλα μάτια
που ψάχνουν μέσα στους αφρούς
μέσα τα κύματα

να τα ξεχάσεις
τα καλοκαίρια που αγαπούσες

ο Αύγουστος Γενάρης

μας γέλασε ο μήνας

ο Αύγουστος έγινε Γενάρης

ακούω την ησυχία
μετά από το χιονιά

μου την προδίδουν τα τζιτζίκια

τα βήματα βαριά μέσα στο σπίτι

τα σχοινιά

έχω ένα φόβο πάντα
να με δένει με σχοινιά.
με έχει πείσει πως με προστατεύει, 
με τρέφει χίλιες συστολές,
παραφυλάει,
υπαγορεύει
και πάντα πίσω με κρατά.
γίναμε σύντροφοι στενοί μέσα στα χρόνια,
ρυτίδες κάναμε μαζί.
μου μοιάζει τόσο
και του μοιάζω,
είναι μια αγάπη αληθινή.

προσωπεία

όμορφος ήταν και καλός
εκείνος ο χορός μας με τις μάσκες

μα τώρα που η μουσική
σταμάτησε να παίζει,
ξεγυμνωθήκαμε έξαφνα
ο ένας μπροστά στον άλλο
και για φαντάσου έκπληξη,
στ' αλήθεια είχαμε χάσει
αυτό που λίγο πιο παλιά
ως πρόσωπο λεγόταν

σκορπίσανε στο πάτωμα
μάτια, αφτιά και μύτες,
τα φρύδια ξεστρατήσανε,
τα χείλη εγκαταλείψαν
και κείνα τα ματόκλαδα
πουλιά γίναν και φύγαν

γελάσαμε και κρίναμε
πως τάχα δεν πειράζει
κι είπαμε την ασχήμια μας
να βγάλουμε στους δρόμους

έτσι, χωρίς το πρόσωπο,
κανείς δεν μας γνωρίζει,
έτσι, χωρίς το πρόσωπο,
είμαστε όλοι ίδιοι

η λιακάδα

το δικό μας καλοκαίρι
μοιάζει να είναι ακόμα μακριά.
μάθαμε πια στη συννεφιά
και στην ατέλειωτη ψιχάλα
φοράμε ψάθινα καπέλα.
δε μας νοιάζει.

ξυπόλητοι μέσα στις σκιές,
το μόνο που δεν έχουμε ξεχάσει,
είναι ο ένας τον άλλονε στα μάτια να κοιτάζει.
εκεί βρίσκουμε πάντα
ατέλειωτη λιακάδα.

copy love

πώς να κοπιάρεις την αγάπη;
χρόνια πολλά την αντιγράφω,
χαμογελώ και λέω πως έγινε δική μου,
μα εκείνη πάντα μου γλιστρά
και μένω μ' άδεια χέρια

πορτρέτα

όλοι οι νέκροι μας συγγενείς,
καθισμένοι στο τραπέζι,
χαμογελούν πίσω απ' τα κάδρα.
τρέχει ανάμεσα στα πόδια τους,
με την ουρά να ανεμίζει,
ο πιο πιστός μας σκύλος,
μακαρίτης
και γαβγίζει.

έτσι θα γίνουμε άραγε κι εμείς;
πορτρέτα αγαπημένα
σε ξύλινες κορνίζες;
ή μήπως θα χαθούμε οριστικά
σαν τις θαμπές εικόνες άγνωστων
που πια κανείς δεν τους θυμάται;