απολογισμοί

στολίσαμε το δέντρο μας και φέτος, 
τραβήξαμε τις βάρκες στη στεριά, 
κρύψαμε τα πορτοκαλιά σωσίβια 
και τις ψυχές που χάθηκαν στο κύμα, 
βάλαμε τα καλά μας 
και βγήκαμε για βόλτα στην Ερμού. 
στων φαναριών τη διάβαση,
στο δρόμο, 
μας πέρασε ένας σκύλος. 
ήρθε και στάθηκε μπροστά 
σε μια βιτρίνα που 'χε κατεβασμένα τα ρολά. 
καθίσαμε λίγο πιο κει, 
ήπιαμε τσάι,
κοιτάξαμε από ψηλά 
τα χέρια τ' απλωμένα των περαστικών, 
χορτάσαμε υποσχέσεις και χαμόγελα εξουσίας. 
ώρα πολλή
μείναμε ακίνητοι με πρόσωπα χωμένα μες τη λάσπη.
μύρισε πάλι θάλασσα
και φύκια είχαν μπλεχτεί στα όμορφα μαλλιά σου. 
υψώσαμε σημαίες 
κι ανάψαμε κεριά για τα μνημόσυνα του κόσμου. 
ύστερα, 
βάλαμε τα γέλια με τα χάλια μας 
κι όλο σκεφτόμαστε
πόσες μας μένουν μέρες για τη σύνταξη.
στο γυρισμό
την πόρτα πίσω κλείσαμε, 
στον καναπέ ξαπλώσαμε, 
τον έρωτα μονάχοι συναντήσαμε.
κάπου εκεί,
χρωματιστά λαμπάκια μας θυμίσανε 
πως τίποτα, 
τίποτα στη ζωή μας πια 
δεν έχει σημασία.
ετούτα τα Χριστούγεννα της θλίψης, 
της ανημποριάς 
και της απελπισίας,
ο Aι-Βασίλης μας δεν ήρθε,
δεν θα έρθει.
στο λέω,
μην τον περιμένεις.

μια στάλα ήλιος

στέκουν τα φύλλα στο βασιλικό ακόμα
και μι' άγρια τριανταφυλλιά
κρατά τα λιγοστά λουλούδια της σα δώρα

κοίτα τι εύκολα μας ξεγελά
μια στάλα ήλιος
μέσα στο χειμώνα

κι οι γυμνοσάλιαγκες
βουβοί
να σέρνονται έξω απ' τις πόρτες
της νύχτας να ρουφούν την υγρασία

στην Πάτυ

σαν φύσηξε αεράκι δροσερό
μια παρουσία μου φανέρωσε η νύχτα.
γίναν τα βλέμματα μαχαίρια στο χορό
κι η κάθε μια της κίνηση αλήθεια.
με μπόλιασαν χυμούς,
γλυκές αισθήσεις,
η κάθε μια
κι όλες μαζί,
εκείνες
οι δικές της
παρορμήσεις

(Ιούνης 1995)

φθινοπώριασε

μεγάλωσα
κι ακόμα
να καταλάβω δεν μπορώ
πώς φτάνει το φθινόπωρο
και πόσο γρήγορα
μας βρίσκει ο χειμώνας.

ξόδεψα όλο μου το απόγευμα
τα φύλλα να μαζέψω της αυλής μου.
όσο κι αν το προσπάθησα
κοντά μου να τα φέρω,
πάντα κάποια μου ξέφευγαν.
τα έπαιρνε συνέχεια ο αέρας
και σκορπούσαν.

Οκτώβρης μήνας

νύχτα υγρή
Οκτώβρη μήνα.
οι γάτες βγήκανε στους δρόμους,
στέκονται ακίνητες πάνω στα πεζοδρόμια
και σε κοιτάζουν όλο μάτια από τις γωνιές.
τα σύννεφα έκρυψαν τ' αστέρια
κι ένα τριζόνι αγκομαχά ακόμη μες στα χόρτα.
περάσαν δυο πιτσιρικάδες με τα κοντομάνικα
γελούσαν, με προσπέρασαν.
το δρόμο κοίταξα μπροστά μου,
ανέβασα το φερμουάρ απ' το μπουφάν.
έχει ψυχρούλα απόψε.

ο θάνατος

έρχεται απρόσκλητος
τα ίχνη μας να σβήσει
ξοπίσω ακολουθώντας
τις ατέλειωτες πεζοπορίες,
στέκει  συχνά εκεί στο πλάι
στα καταφύγια πολέμου
ή και καταμεσής του δρόμου,
αγενής,
με του τρελού του σκοπευτή
τις σφαίρες αγκαλιά

έρχεται πάντοτε γλυκά
αφού μας έχει νανουρίσει
της θάλασσας το κύμα το βαθύ,
παραμονεύει σε αμπάρια σφαλιστά
ή  είναι εποχούμενος
στις λαμαρίνες που έχουμε κρυφτεί
με τη σφραγίδα "απελπισμένος"
στης ζωής το διαβατήριο

όλοι οι υπόλοιποι εμείς
την τύχη μας
ανυποψίαστοι
αγνοούμε

προσκυνητές

να τα ξεχάσεις
τα καλοκαίρια που αγαπούσες

την άμμο έσκαψαν προσκυνητές
δεν έχει κουβαδάκια και παιχνίδια
μόνο μεγάλα μάτια
που ψάχνουν μέσα στους αφρούς
μέσα τα κύματα

να τα ξεχάσεις
τα καλοκαίρια που αγαπούσες