σπέρματα

κι όμως,
ανθίζουνε λουλούδια στα φτερά μου
κι ας περπατώ μες τα θολά
νερά του υπονόμου
και μια γαζέλα
όμορφη
λεπτή
επάνω απ' τα σκουπίδια με κοιτάζει,

στο δάσος
που εκάψαμε μαζί
τρέχει ένας λύκος
κι από τα μάτια του
φυτρώσανε ξανά
χιλιάδες σπόροι
που έπεσαν στη γη,

στης πόλης μας τον ουρανό
μες στο σκοτάδι
κάνουνε βόλτα
φάλαινες γαλάζιες,

οι ανάσες του αλόγου σου
γινήκαν πεταλούδες
και είδα σύννεφα πυκνά
να βγαίνουν απ' την ράχη
ενός μικρού ελέφαντα
που χάθηκε στη θάλασσα
τρέχοντας να κρυφτεί...

παιδική λαχτάρα

μου λείπουν
οι αλάνες που παίζαμε μικροί,
εκείνα τα μικρά σπιτάκια
με τις εσωτερικές αυλές
και τις ατέλειωτες κρυψώνες,
οι φίλοι απ' το σχολείο,
που δίναμε λαχανιασμένα ραντεβού κάτω στο δρόμο
μετά το μεσημεριανό μας διάβασμα
κι όλο ξεχνιόμαστε κι ερχότανε πάντα νωρίς της νύχτας το σκοτάδι,
η μάνα μου,
που έβγαινε στα σοκάκια για να με φωνάξει,
ενώ εγώ, ακόμα μέσα στο παιχνίδι,  δυνατά της απαντούσα 
"λίγο ακόμα! λίγο ακόμα!"

απολογισμοί

στολίσαμε το δέντρο μας και φέτος, 
τραβήξαμε τις βάρκες στη στεριά, 
κρύψαμε τα πορτοκαλιά σωσίβια 
και τις ψυχές που χάθηκαν στο κύμα, 
βάλαμε τα καλά μας 
και βγήκαμε για βόλτα στην Ερμού. 
στων φαναριών τη διάβαση,
στο δρόμο, 
μας πέρασε ένας σκύλος. 
ήρθε και στάθηκε μπροστά 
σε μια βιτρίνα που 'χε κατεβασμένα τα ρολά. 
καθίσαμε λίγο πιο κει, 
ήπιαμε τσάι,
κοιτάξαμε από ψηλά 
τα χέρια τ' απλωμένα των περαστικών, 
χορτάσαμε υποσχέσεις και χαμόγελα εξουσίας. 
ώρα πολλή
μείναμε ακίνητοι με πρόσωπα χωμένα μες τη λάσπη.
μύρισε πάλι θάλασσα
και φύκια είχαν μπλεχτεί στα όμορφα μαλλιά σου. 
υψώσαμε σημαίες 
κι ανάψαμε κεριά για τα μνημόσυνα του κόσμου. 
ύστερα, 
βάλαμε τα γέλια με τα χάλια μας 
κι όλο σκεφτόμαστε
πόσες μας μένουν μέρες για τη σύνταξη.
στο γυρισμό
την πόρτα πίσω κλείσαμε, 
στον καναπέ ξαπλώσαμε, 
τον έρωτα μονάχοι συναντήσαμε.
κάπου εκεί,
χρωματιστά λαμπάκια μας θυμίσανε 
πως τίποτα, 
τίποτα στη ζωή μας πια 
δεν έχει σημασία.
ετούτα τα Χριστούγεννα της θλίψης, 
της ανημποριάς 
και της απελπισίας,
ο Aι-Βασίλης μας δεν ήρθε,
δεν θα έρθει.
στο λέω,
μην τον περιμένεις.

μια στάλα ήλιος

στέκουν τα φύλλα στο βασιλικό ακόμα
και μι' άγρια τριανταφυλλιά
κρατά τα λιγοστά λουλούδια της σα δώρα

κοίτα τι εύκολα μας ξεγελά
μια στάλα ήλιος
μέσα στο χειμώνα

κι οι γυμνοσάλιαγκες
βουβοί
να σέρνονται έξω απ' τις πόρτες
της νύχτας να ρουφούν την υγρασία

στην Πάτυ

σαν φύσηξε αεράκι δροσερό
μια παρουσία μου φανέρωσε η νύχτα.
γίναν τα βλέμματα μαχαίρια στο χορό
κι η κάθε μια της κίνηση αλήθεια.
με μπόλιασαν χυμούς,
γλυκές αισθήσεις,
η κάθε μια
κι όλες μαζί,
εκείνες
οι δικές της
παρορμήσεις

(Ιούνης 1995)

φθινοπώριασε

μεγάλωσα
κι ακόμα
να καταλάβω δεν μπορώ
πώς φτάνει το φθινόπωρο
και πόσο γρήγορα
μας βρίσκει ο χειμώνας.

ξόδεψα όλο μου το απόγευμα
τα φύλλα να μαζέψω της αυλής μου.
όσο κι αν το προσπάθησα
κοντά μου να τα φέρω,
πάντα κάποια μου ξέφευγαν.
τα έπαιρνε συνέχεια ο αέρας
και σκορπούσαν.

Οκτώβρης μήνας

νύχτα υγρή
Οκτώβρη μήνα.
οι γάτες βγήκανε στους δρόμους,
στέκονται ακίνητες πάνω στα πεζοδρόμια
και σε κοιτάζουν όλο μάτια από τις γωνιές.
τα σύννεφα έκρυψαν τ' αστέρια
κι ένα τριζόνι αγκομαχά ακόμη μες στα χόρτα.
περάσαν δυο πιτσιρικάδες με τα κοντομάνικα
γελούσαν, με προσπέρασαν.
το δρόμο κοίταξα μπροστά μου,
ανέβασα το φερμουάρ απ' το μπουφάν.
έχει ψυχρούλα απόψε.