το φιλί

αχ να 'μουνα ταξιδευτής
στην άκρη των χειλιών σου.
να λαχταρώ, ίδιος ληστής,
οι πύλες σου ν' ανοίξουν,
να πιω νερό
απ' τις κρυφές πηγές του στόματός σου.

να συναντήσω στη ρωγμή
το φίδι που γλιστράει
και ν' αφεθώ στο δάγκωμα
που μέσα μου θα ρίξει γιατρικό,
φαρμάκι
που θα φέρει τη γαλήνη.

κάποιοι το είπανε φιλί,
κάποιοι καημό μεγάλο.

άνοιξη

με στενεύει ετούτη η άνοιξη.
στα παπούτσια μου θαρρώ πως δε χωράω.
θα σου τα δώσω για να περπατήσουν
μακριά μου.
δεν τους κάνω.
και με τις ανάσες μου έχω πρόβλημα.
ο αέρας δεν μου φτάνει,
γίνηκε άξαφνα ελαφρύς,
θαρρώ πως βήχω.
τα μάτια μου πονάνε από το φως.
τράβηξε την κουρτίνα
και κλείσε το παράθυρο.
ν' ακούω τα πουλιά πάνω στο δέντρο
δεν μπορώ.
μετά από τόσα χρόνια εγκλεισμού,
δεμένος χειροπόδαρα
επάνω στο κρεβάτι,
μες στο σκοτάδι
και μέσα στη σιωπή,
η ελευθερία της
καθόλου πια δε μου ταιριάζει.

οι μνήμες και η λήθη

παρέδωσα στις μνήμες τη ζωή μου
κι εκείνες μ' απαρνήθηκαν

δεν βρήκαν αρκετά τα όσα έζησα

στη λήθη με πετάξαν

η κούκλα

βρήκα μια κούκλα πεταμένη μες τις λάσπες, 
μία από αυτές που κάποτε στολίζαν τις βιτρίνες....

την πήρα τρυφερά αγκαλιά, 
την έφερα στο σπίτι, 
την ξάπλωσα χάμω στο πάτωμα, 
την έπλυνα, 
την άφησα επάνω στην πετσέτα να στεγνώσει... 
μόλις την είδα πως συνήλθε λίγο, 
κουβέντα πιάσαμε μαζί... 

μ' αγχώνουνε τα βράδια 
που 'ρχονται σιωπηλά σαν δύσει ο ήλιος, 
μοιάζουν με ξεχασμένη ομορφιά 
που την χαράξανε ξυράφια οι ρυτίδες...

τα λέμε λίγο με τα παράθυρα ανοιχτά 
κι ύστερα, 
πιο ανάλαφροι κι οι δυο, 
πλαγιάζουμε αγκαλιά και ξενυχτάμε...

μας βρίσκει ασάλευτους σαν έρθει το πρωί, 
θαρρώ όλο και πιο πολύ της μοιάζω...

αναμονή

έψαχνε τις γωνιές
κι εκείνες τις μικρές πρασιές
που φύτρωσε το νέο χορτάρι.
έχωνε τα πόδια και τα νύχια του
βαθιά μέσα στο χώμα
κι όλο μύριζε.
στον ουρανό πετούσε ένα αεροπλάνο.
ήταν πολύ ψηλά.
ανάβαν τα φωτάκια.
η άνοιξη είχε έρθει.

όχι για κείνον.
όχι ακόμα.

σπέρματα

κι όμως,
ανθίζουνε λουλούδια στα φτερά μου
κι ας περπατώ μες τα θολά
νερά του υπονόμου
και μια γαζέλα
όμορφη
λεπτή
επάνω απ' τα σκουπίδια με κοιτάζει,

στο δάσος
που εκάψαμε μαζί
τρέχει ένας λύκος
κι από τα μάτια του
φυτρώσανε ξανά
χιλιάδες σπόροι
που έπεσαν στη γη,

στης πόλης μας τον ουρανό
μες στο σκοτάδι
κάνουνε βόλτα
φάλαινες γαλάζιες,

οι ανάσες του αλόγου σου
γινήκαν πεταλούδες
και είδα σύννεφα πυκνά
να βγαίνουν απ' την ράχη
ενός μικρού ελέφαντα
που χάθηκε στη θάλασσα
τρέχοντας να κρυφτεί...