ημέρα 11η

το φως που απ' τα ουράνια έρχεται
είναι θλιμμένο και τον κόσμο
μέσ' το γκρίζο έχει μπλέξει.
θα 'ναι κει πάνω
οι ψυχές στενάχωρες
και μες στα σύννεφα
έβγαλαν όλη τη μαυρίλα.

ημέρα 10η

τα παιδικά μου χρόνια αναπολώντας,
πάει για πάντα χάθηκαν τα κρύα πρωινά
μεσ' την κουβέρτα της μαμάς τυλιγμένος,
να μου φορά ρουχαλάκια ζεστά,
πάνω σε χιονισμένους δρόμους, γλιστερούς,
με μικρά βηματάκια να περπατώ
κι ο κόσμος γύρω βιαστικός, πελώριος
εμπρός στα μάτια μου να μοιάζει.

τώρα δεν θα 'ρθει μια αγκαλιά θερμή
για να με πάρει απ΄το κρεβάτι,
το πρωινό μονάχος θα ετοιμάσω,
στην πόρτα κανείς δε θα σταθεί
φιλί για να μου δώσει. 

ημέρα 9η

το κορμί
μια αυτοκρατορία
που περιμένει
τον κατακτητή
για ν' αποκτήσει ενδιαφέρον
η ιστορία του

ημέρα 8η

μια ζωή να κοιμάσαι παρέα
μετά, μια μέρα, ξυπνάς μόνος
 το κρεβάτι πελώριο και κρύο

συνηθίζεις
ανακαλύπτεις και την άλλη πλευρά
που κοιμόταν το ταίρι σου

απλώνεσαι
και σιγά σιγά
το κορμί σου γεμίζει το κενό

μαθαίνεις
να ζεσταίνεις μοναχός
τα σεντόνια

ημέρα 7η

καταχνιά
στερέψαν τα όνειρα
τέλειωσαν οι ελπίδες
αδέσποτο σκυλί η αγάπη
να ψάχνει μια ζεστή γωνιά
μέσα στην καταιγίδα

ημέρα 6η

μου λείπουν οι αλάνες
που παίζαμε μικροί,
τα χαμηλά σπιτάκια κι οι αυλές,
οι φίλοι που δίναμε ραντεβού κάτω στο δρόμο

η φωνή της μάνας μου σα νύχτωνε,
να με φωνάζει να γυρίζω σπίτι
κι εγώ να λέω
λίγο ακόμα, λίγο ακόμα...

ημέρα 5η

κι έγιναν ξαφνικά βαριά
τα χρόνια πάνω μας...
είναι που είναι λειψό
το ζύγι της χαράς μας...