ημέρα 25η

ξεχασμένη η πανσέληνος
μήνας Μάρτης

ντυμένες οι ψυχές και τα κορμιά
δεν έχουν βγει ακόμα βόλτα οι καημοί
δεν βγήκανε σεργιάνι οι επιθυμίες

το καλοκαίρι μακριά
η άνοιξη κρυμμένη

πού να ΄βρεις το κουράγιο
να κοιτάξεις ουρανό;

ημέρα 24η

είναι τα φώτα στο δωμάτιο αναμμένα
χωρίς εσένα

δώσε μου τις στιγμές μας όλες πίσω
δώσε μου
κι άσε με βουβό
στο παρελθόν μας να γυρίσω

είναι τα φώτα στο δωμάτιο αναμμένα
χωρίς εσένα

ημέρα 23η

ο χρόνος έρχεται
για να γιατρέψει τις ουλές.
αυτοί που μέχρι χτες κοιμούνταν εραστές,
γυρνούνε τώρα φίλοι αγκαλιασμένοι.
με δάκρυα ζεσταίνει ένα φιλί δύο παλάμες,
με θύμισες γλυκαίνει το μυαλό
και με ανάσες γνώριμες το στήθος.

ημέρα 22η

μισός αιώνας
να σε παρακαλώ να περπατήσεις δίπλα μου
για να καταλάβω ότι
τελικά

μπορώ και μόνος μου

ημέρα 21η

το πρόβλημα ήταν
ότι εγώ ήθελα πάντα
περισσότερα από ένα κορμί
κι εσύ είχες μονάχα αυτό να μου χαρίσεις

ημέρα 20η

θα 'θελα
μέσ' της φύσης μου
τ' ανήσυχα νερά
για πάντα να πνιγώ

δεν την μπορώ
αυτή την αποξένωση
απ' το σώμα σου

ημέρα ....

θερμή λανθάνουσα
(στον Πέρη, εκεί στους ουρανούς που σεργιανίζει τραγουδώντας)

μπήκα στο δωμάτιό σου κι ένιωσα τη ζέστη να με χτυπά στο πρόσωπο.
έβγαινε απ΄ τις αφίσες, το χαλί στον τοίχο, τη μεγάλη ξύλινη ρόδα,
το ντιβάνι και το στρώμα που κοιμάται.

μου χαμογέλασες
κι εγώ κατάλαβα τι έχανα
κι εγώ ανακάλυψα τι έφταιγε
και γέμιζε με κρύο η φωνή μου
λέγοντας τα μαθήματα μες στο δωμάτιό μου.

καθίσαμε, ξαναγελάσαμε και κοίταξα προσεκτικά τριγύρω μου
γνωρίζοντας το περιβάλλον τόσο καλά, μα τόσο καλά,
που 'νιωσα να γεννήθηκα μια νύχτα σαν αυτή,
κάτω απ' τους ήχους της ίδιας κιθάρας
σαν πρώτο μου άκουσμα μεσ' τη ζωή.

όσο γλυκά περνούσε η ώρα,
τόσο φαινόταν να μ' αγκαλιάζει θερμά και τρυφερά,
μου 'ρχότανε να τρελαθώ στο κλάμα,
χωρίς να ξέρω ούτε κι εγώ τι ήταν αυτό
που μ' έκανε να νιώθω τόσο ωραία.
με τη βία προσπαθώ να συγκρατήσω αέρα,
να τον εκπνεύσω εκεί που αισθάνθηκα το κρύο.

προσπάθησα να καταλάβω τι ήταν αυτό που έφταιγε,
τι ήταν αυτό που μ΄ έκανε τόσο να θέλω τόσο
να 'χω τη θερμή αυτή αγκαλιά και πάντοτε
ν' αγωνιώ να μην τη χάσω.

χαμογελάς..., το ίδιο κάνω κι εγώ.
η ζέστη ξεπηδά από το γέλιο σου,
θερμή και τρυφερή,
που 'νιωσα να ζεσταίνομαι συθέμελα.

κι ύστερα πήρε την κιθάρα κι άρχισε να παίζει
τη μοναξιά του σήμερα, του χτες τις αναμνήσεις...

ένιωσα πια να χάνομαι και ν΄ αφανίζομαι
πάνω στο κρεβάτι που καθόμουν και σε άκουγα
πατώντας με πόδια σταθερά πάνω στο δάπεδο,
μα τόσο μακριά απ' την ψυχή σου.

μου μίλησες, κάτι μου είπες, αλλά εγώ δεν άκουγα,
κοιμόμουνα παρμένος απ' τη μελωδία,
πνιγμένος μέσ' τη ζέστη αυτού του δωματίου,
που ΄μοιαζε βγαλμένο απ' την ψυχή μου.

σηκώθηκε όλη η παρέα για να φύγουμε.
με το άνοιγμα της πόρτας
κρύος αέρας με χαστούκισε και ξύπνησα απ' τ' όνειρο.
βγαίνοντας σου ' ριξα μια τελευταία ματιά κι είπα
σε σένα αντίο.

(Φλεβάρης 1982)