ημέρα 71η

ο ήλιος ανέβηκε ψηλά 

κι εγώ δίψασα, 

γύρισες και με πότισες το βλέμμα σου,

ξεδίψασα

σαν βγήκαν τ' άστρα εκεί ψηλά 

εγώ πείνασα,

άνοιξες διάπλατα τα χέρια σου

κούρνιασα μες στην αγκαλιά σου

χόρτασα σάρκα και λευκό ψωμί,

κοινώνησα το σώμα σου...

με βρήκε ευτυχισμένο το πρωί 

ημέρα 70η

περπατούν αργά
χέρια δεμένα

δε  μιλούν

είδαν πολλές ανατολές
ζήσαν μεγάλες διαδρομές

στη δύση θα σταθούν πάλι
μαζί

ημέρα 69η

                                                                                                                                                   
περπάτησα αργά στην παραλία

άφησα πίσω
τους χωμάτινους δρόμους
και τα μικρά λευκά σπιτάκια,
τους ανυποψίαστους τουρίστες στα μπαλκόνια,
τα παιδάκια που έφτιαχναν πύργους στην άμμο και γελούσαν,
τους έκπληκτους από την ομορφιά σου λουόμενους,
τη θάλασσα που σου τραγουδούσε γαλήνια το σκοπό της

ήρθα για να σε βρω
και να σταθώ γυμνός μπροστά σου

πανσέληνε

ημέρα 68η

έλυσες τα κορδόνια
κι έβγαλες τα παπούτσια

διόλου δεν δίστασες

βάδισες προς την ανατολή
ξυπόλητος

ημέρα 67η

σαν χωριστούν τα δυο κορμιά
τρέχει ο χρόνος βιαστικός
χώνεται ανάμεσα
δίνει τη θέση στο μυαλό
για να ξεχάσει

ημέρα 66η

και πώς να συγχωρέσεις
αυτούς που πήγαν λίγο πιο πέρα από σένα
που βάδισαν λίγο πιο ίσια στα όνειρά τους
που έφτασαν στο φως πριν από σένα

δεν περίμεναν
το δικό σου αργόσυρτο
κι αναβλητικό βήμα

ημέρα 65η

την πιο μεγάλη αλήθεια
την βρήκα στη σιωπή