ημέρα 95η

σκαλώσαμε στα κάγκελα
και μείναμε τον κόσμο να κοιτάζουμε
από μέσα,
δεν ανεβήκαμε ποτέ
σε κείνα τα ψηλά μπαλκόνια
να δούμε μπροστά μας φωτεινό
τον ήλιο να προβάλλει από τα σύννεφα

στα χαμηλά ξεμείναμε
και μ' ένα ουρλιαχτό
ακόμα τη ζωή διεκδικούμε

ημέρα 94η

τον ύπνο μου στοιχειώνουν οι νεκροί
μου μιλάνε,
βόλτα στη θάλασσα με παίρνουν,
στα μάτια με κοιτάζουν και χαμογελούν,
δώρα απλόχερα μου δίνουν

αναρωτιέμαι

στέρεψαν πια οι ζωντανοί
και μόνο οι πεθαμένοι
την αγκαλιά τους
μου ανοίγουν;

ημέρα 93η

η πιο μεγάλη αμαρτία
είναι το άδειο σου κρεβάτι
κι όλα τα θέλω που στο μυαλό σου κουβαλάς
κι όμως δεν κάνεις

τίποτε άλλο

Κένυα

στους ουρανούς κι αν ξενυχτάς,
στη γη τα δάκρυα θρέφεις

κι αν έγειρες να κοιμηθείς,
ξαγρύπνια στο καντήλι

γονάτισε

προσκύνημα στο αίμα

ημέρα 92η

τα παιδιά που τρέχουν να μαζέψουν
τις αδέσποτες μαργαρίτες στο πλάι του δρόμου,
στέκονται  λίγο,
τις θαυμάζουν
κι ύστερα πέφτουν με ορμή.
δικές τους θέλουν να τις κάνουν όλες.
εκεί επιτόπου τις τσακίζουν.

σκληρή ήτανε πάντα
της ομορφιάς η μοίρα,
ή την κλαδεύει ένα χέρι
ή την τσαλαπατά ο χρόνος

ημέρα 91η

έβαλα το φόβο μου για ύπνο,
απόψε,
λέω στον εαυτό μου,
θα μείνουμε οι δυο μας.

να δούμε ποιος θ' αντέξει

ημέρα 90η

αδιάφθορη χαμογελούσε
κι είχε τα δυο της μαύρα μάτια σκαλωμένα
στα πόδια των περαστικών
που δρόμο ανοίγαν μες στο πλήθος κι όλο έφευγαν.
αγκάλιαζε τη γάμπα του σφιχτά,
στο στόμα της ρουφούσε σιγανά
το γλειφιτζούρι.
εκείνος έσκυβε συχνά,
κάτι της έλεγε.
τον άκουγε προσεκτικά,
το βλέμμα της κατέβαζε απαλά
κι έμοιαζε σίγουρη.
στη στάση την επόμενη τους έχασα.
κατέβηκαν, θαρρώ,
σε Νέο Κόσμο.