προσωπεία

όμορφος ήταν και καλός
εκείνος ο χορός μας με τις μάσκες

μα τώρα που η μουσική
σταμάτησε να παίζει,
ξεγυμνωθήκαμε έξαφνα
ο ένας μπροστά στον άλλο
και για φαντάσου έκπληξη,
στ' αλήθεια είχαμε χάσει
αυτό που λίγο πιο παλιά
ως πρόσωπο λεγόταν

σκορπίσανε στο πάτωμα
μάτια, αφτιά και μύτες,
τα φρύδια ξεστρατήσανε,
τα χείλη εγκαταλείψαν
και κείνα τα ματόκλαδα
πουλιά γίναν και φύγαν

γελάσαμε και κρίναμε
πως τάχα δεν πειράζει
κι είπαμε την ασχήμια μας
να βγάλουμε στους δρόμους

έτσι, χωρίς το πρόσωπο,
κανείς δεν μας γνωρίζει,
έτσι, χωρίς το πρόσωπο,
είμαστε όλοι ίδιοι

η λιακάδα

το δικό μας καλοκαίρι
μοιάζει να είναι ακόμα μακριά.
μάθαμε πια στη συννεφιά
και στην ατέλειωτη ψιχάλα
φοράμε ψάθινα καπέλα.
δε μας νοιάζει.

ξυπόλητοι μέσα στις σκιές,
το μόνο που δεν έχουμε ξεχάσει,
είναι ο ένας τον άλλονε στα μάτια να κοιτάζει.
εκεί βρίσκουμε πάντα
ατέλειωτη λιακάδα.

copy love

πώς να κοπιάρεις την αγάπη;
χρόνια πολλά την αντιγράφω,
χαμογελώ και λέω πως έγινε δική μου,
μα εκείνη πάντα μου γλιστρά
και μένω μ' άδεια χέρια

πορτρέτα

όλοι οι νέκροι μας συγγενείς,
καθισμένοι στο τραπέζι,
χαμογελούν πίσω απ' τα κάδρα.
τρέχει ανάμεσα στα πόδια τους,
με την ουρά να ανεμίζει,
ο πιο πιστός μας σκύλος,
μακαρίτης
και γαβγίζει.

έτσι θα γίνουμε άραγε κι εμείς;
πορτρέτα αγαπημένα
σε ξύλινες κορνίζες;
ή μήπως θα χαθούμε οριστικά
σαν τις θαμπές εικόνες άγνωστων
που πια κανείς δεν τους θυμάται;

(της γιαγιάς)

 αυτός ο ξαφνικός αγέρας
κάτι θα φέρει
μία ψυχή γυρίζει εκεί έξω
ακόμα πεινασμένη

κι η σιωπή...
αχ η σιωπή!
κακά μαντάτα θα 'χουμε

ημέρα 99η

στην άκρη των ματιών σου
απόψε έχω σκαλώσει
λύγισα λίγο το κορμί
να βυθιστώ
μα βρέθηκα σε πόρτα σκοτεινή
στην εκκλησιά σου
παράθυρο ανοιχτό
το σώμα πίσω απ΄το πουκάμισο
άναψα όλα τα κεριά
για να με κάψεις

ημέρα 98η

εκείνες οι μικρές πληγές
που αδιάφορα αφήσαμε
στη λήθη να χαθούν,
χρειάζονταν το ξέφτισμα του χρόνου
για να γίνουν
μεγάλες και σπουδαίες

με τα καινούρια μάτια πια
μοιάζουν οικείες
πιο πολύ από ποτέ