ημέρα 18η

το κακό με τους ανθρώπους είναι
όχι τ' ότι δεν έχουν νιώσει μοναξιά,
αλλά τ' ότι ξεχνούν γρήγορα

ημέρα 17η

 
Κι άρχισαν να γλιστρούν οι λέξεις,

να κυλούν…

Κάθε μια πρόταση με έφερνε όλο και πιο κοντά, 

σκόνταφτα στα κόμματα, 

με καθυστερούσαν οι τελείες,

αρπαζόμουν από τα θαυμαστικά,

με κύκλωναν τα ερωτηματικά...

Έπαιρνα κι έπαιρνα κι έπαιρνα

κι άρχιζα να βυθίζομαι…

Πέρασα μέσα από το κρύσταλλο,

δεν θα γύριζα πίσω ο ίδιος ποτέ…

 

ημέρα 16η

...σε αυτό το ατέλειωτο βαλς στο χρόνο που χορεύουμε, έρχονται άγγελοι συχνά και παίρνουν σιωπηλά κάποιον απ' όλους μας....τη θέση του παίρνει κάποιος άλλος κι ο χορός συνεχίζεται ατέρμονος...μέχρι να φτάσει κι η δική μας η σειρά...

ημέρα 15η

...ναι, έχω πολλά βιβλία....μερικές φορές τα ανοίγω και κλείνομαι μέσα τους...μ' αρέσει να παγιδεύομαι και να στριμώχνομαι ανάμεσα στις λέξεις...αλλά και στα βλέμματα...δεν ξέρω αν είμαι σέξι...τι θα πει πάλι αυτό;...μ' αρέσει να παίζω και να φαντασιώνομαι....ανοίγω δρόμους στα κορμιά των συντρόφων μου και είμαι πάντα εκεί για να τους κλείνω στην αγκαλιά μου ή ν' ακούω τον αναστεγμό τους....ναι, τέλεια η επικοινωνία στον κόσμο του νερού...ποιος είπαμε είναι το ψάρι;

ημέρα 14η

 

εκεί στο βάθος του δρόμου έρχεται πάντα η δικαίωση τελικά...
ύστερα πάλι σιωπή...

ημέρα 13η

παρα-πλάνηση
από-πλάνηση

οι προθέσεις δεν αρκούν,
χρειάζεται πάντα
και μια πλάνη

ημέρα 12η

σαν μια κακιά μάγισσα με κατατρέχεις και με συκοφαντείς.
αλλάζες όλες τις συνθήκες, τον τόπο μου χαλάς και πέπλα γκρίζα μες το δάσος μου σκορπίζεις. σπέρνεις το φόβο κι ανήσυχοι όλοι με κοιτάνε.
είσαι εκεί κρυμμένη κάτω από τα φύλλα τα πεσμένα, σαν πεθαμένη, σκεπασμένη από την πάχνη.
φυσάει ο αγέρας παγωμένος, τα μάγουλά σου κάνει να ροδίζουν, τα χέρια σου να μελανιάζουν.
κι όμως αρνιέσαι της αγάπης τη γλυκιά παρέμβαση και τη ζεστή παραμονή στην αγκαλιά μου.
σα να εκδικείσαι την παραμονή μου στα λημέρια σου, σα να με θέλεις να πονάω μόνος, παρέα με τα ξυλιασμένα μου σκυλιά, που μάταια την είσοδο φρουρούν.
καραδοκείς. κάθε μου κίνηση παραφυλάς για να με αιφνιδιάσεις. γλιστράς κάθε φορά που αλλάζω βλέμμα και το ουρλιαχτό που πίσω σου αφήνεις, κάνει τις φλόγες των κεριών στη σάλα να χορεύουν.
πλανιέται στην ατμόσφαιρα η μυρωδια η ανάλαφρη, που απ΄ το κορμί σου βγαίνει. με μεθάς. δύσκολα από τη γοητεία αυτή γλιτώνω.
μαζεύω τα σημάδια σου απ΄όλες τις γωνιές, τα κρύβω μες την κρύπτη, που ωστόσο μένει πάντα άδεια. μη μου μιλάς μ' αυτή την γνώριμα παραλλαγμένη σου φωνή. μη μου μιλάς. το ξέρω πως είναι τώρα η σειρά μου για τα δάκρυα.